Pavlov bij intrede goedheiligman

Schiedam staat op zijn kop! Heel peuterend en nietsvermoedend goedgelovig Nederland is afgereisd naar de bron van het kwaad om de zender ervan te eren en toe zingen met vunzige liedjes over gerimpelde lichaamsdelingen. Pavlov-verslaggever Hans, schmink op de wangen en mutsje van papier-maché op het koppie, is erbij om jullie lezers niets, maar dan ook werkelijk niets aan informatie te onthouden. Hans, kom er maar in!

De vrouwtjes tevreden houden

Dat doe je met de Shii!

Kan niet wachten op Toilet Prime!

Robert Enke vermoord, Ron Jans hoofdverdachte

Robert Enke, de Duitse doelman die dinsdag dood werd aangetroffen, blijkt geen zelfmoord te hebben gepleegd. Onderzoek van sportjournalist Hugo Borst lijkt te bewijzen dat de keeper van het leven is beroofd. Voetbalcoach Ron Jans is de voornaamste verdachte in wat de Duitse politie inmiddels een moordonderzoek noemt.

De 32-jarige doelman kampte al jaren met psychische problemen, maar zou zelfmoord nooit hebben overwogen. ‘We dachten met liefde alles te kunnen overwinnen’, reageerde weduwe Teresa dan ook geschokt op de zogenaamde zelfdoding. Enke was na mislukte avonturen bij FC Barcelona en Fenerbahçe juist aan een tweede leven bezig, als eerste keeper van zowel Hannover 96 en het Duits nationaal elftal. Met zijn goede vorm speelde hij zichzelf in de kijker van Ron Jans, afzwaaiend trainer van FC Groningen.

Het FC Groningen van Jans presteert dit seizoen uiterst wisselvallig, en moest tot op heden al achttien tegentreffers incasseren in de competitie. Jans ging daarom op zoek naar een nieuwe doelman, en zag in Robert Enke zijn ideale versterking. ‘Jans en Enke hebben meerdere gesprekken met elkaar gehad, en waren mondeling al tot een transferovereenkomst gekomen’, zegt journalist en columnist Hugo Borst.

Borst kreeg lucht van de onderhandelingen toen Ron Jans onlangs een interview met hem afzegde. De redenen hiervoor niet gelovend, volgde Borst de trainer naar het Duitse Eilvese, waar hij getuige was van een ontmoeting tussen Jans en Enke. ‘Ik rook natuurlijk een primeur, dus ik ben Jans blijven volgen en heb hem in totaal zes keer met Enke zien afspreken’, aldus Borst. De laatste keer dat hij Jans naar Duitsland volgde was afgelopen dinsdag, de dag dat Enke stierf.

Duitse politie bevestigde woensdag dat Enke een afscheidsbrief had achtergelaten, en dat daarom niet meer aan de doodsoorzaak werd getwijfeld. Hugo Borst rook echter onraad, en deed navraag bij vrienden van Enke. Buurman Tobias Elsaesser gaf vervolgens de verklaring die Borst naar de politie deed stappen. ‘Hij vertelde me dat Robert Enke was teruggekomen op zijn mondelinge overeenkomst met Ron Jans, en dat hij Jans hierover afgelopen maandag had ingelicht.’

Borst nam contact op met de politie, ervan overtuigd dat er van toeval geen sprake kon zijn. Analyse van de afscheidsbrief en aantekeningen van Ron Jans toonde direct aan dat het om hetzelfde handschrift ging. Hierop werd FC Groningen benaderd, met de mededeling dat Jans officieel verdachte is in de zaak, en het verzoek het werkschema van de verdachte over te dragen aan de rechercheurs.

‘Het is dus geen toeval dat FC Groningen woensdag het vertrek van Jans aankondigde’, verklaart Borst. ‘Vrijwillig is het allerminst. Hij wordt de laan uitgestuurd in een poging de goede naam van de club te behouden.’ De Duitse politie heeft inmiddels een officieel uitleveringsverzoek ingediend, en verwacht Jans op korte termijn in staat van beschuldiging te kunnen stellen.

Voor ik de miljoenen lezers van Pavlov over me heen krijg: dit is natuurlijk allemaal niet waar hè, mensen!Ron Jans zou hiervoor nooit gepakt worden, daar is hij veel te gehaaid voor.

Foto: Paulblank

Angstzweet in Gambia

Twee jaar geleden besloten mijn vriendin en ik in Gambia naar een concert te gaan. Een reggaeconcert. Niet het soort muziek dat we dagelijks luisteren, dat zeker niet, maar onze nieuwsgierigheid was gewekt.

Het was op onze eerste vakantiedag, vlak nadat we geland waren, toen we in een afgeladen aankomsthal belandden. Tot in de kleine hoekjes was de saaie, witte ruimte opgevuld met honderden uitzinnige Gambianen. Ze stonden werkelijk overal: op bankjes, op trolleys, of hangend in de raamkozijnen; het zag er letterlijk zwart van de mensen.
In hun handen hielden zij posters die zij hadden losgerukt van gammele stadsmuurtjes en roestige golfplaten. Sommigen mistten een deel of waren gekruld door de opgedroogde regen.
Op het moment dat uit de bagagehal een vijftal rastafari’s met grote zonnebrillen en gouden kettingen verscheen, ontstak het publiek in een geëmotioneerd gejuich.

Ik had geen flauw benul om wie het ging. Natuurlijk had ik het vermoeden dat het muzikanten waren en natuurlijk begreep ik dat ze groot moesten zijn, maar het was zonder twijfel de spanning van een nieuw Afrikaans land dat ik er geen aandacht aan besteedde -mijn hoofdtaak bestond vooral uit het terugkrijgen van mijn koffer die door een man in gewaad uit mijn handen was gegrist. Dat het om een van ‘s werelds grootste reggaeformaties ging, begrepen mijn vriendin en ik pas later.

De eerste dagen waren wat onwennig. We voelden ons opgejaagd door de bevolking die zich zodra je het hotel verliet aan je vast klampte. Het begon met een praatje waar je vandaan kwam -Nederland? Roet Goeliet!- vervolgens waar je naar toe ging -ik loop wel even mee- om als een vast ritueel te eindigen in het vragen om geld -mijn moeder is ziek, ik ga trouwen of ik ben de schoonmaker van je hotel en ik heb vanochtend geen fooi kunnen vinden. Waar je ook ging, steeds weer hoorde je ze roepen. Steeds weer voelde je de klamme handjes die naar je arm grepen.

We voelden ons bezwaard, want hoe tegennatuurlijk is het om mensen te negeren? Ons eerste romantische diner, gepland voor twee, eindigde dan ook met z’n drieën. Een grote, pikzwarte jongen met glimmende oorringen keek ons met zijn priemende, geel doorlopen ogen aan. Beleefd als ik was liet ik hem zitten. Ik bestelde zelfs een cola voor ‘m.

Toch went het. Na een aantal dagen word je er zelfs bedrevener in. Al gauw begrijp je dat achter elk ogenschijnlijk onschuldig praatje een ordinaire vraag naar aalmoes schuilt. Het is te vergelijken met een straatverkoper die in de binnenstad om je aandacht vraagt: je hebt er eigenlijk geen zin in, maar krijgt het niet over je hart om door te lopen. Echter, zodra je ze elke dag ziet, word je harder en negeer je ze met je blik op oneindig.

Daar komt bij dat we ons hadden laten claimen. Tegen kleine structurele bedragen hielden twee dorpelingen ons afzijdig van de rest. ‘Ze zijn van ons’, vertelden ze de andere jongens rondom het hotel. Zo leerde iedereen in het dorp onze namen kennen. Die riepen ze dan, en daar bleef het bij. En in de tijd dat mijn vriendin en ik in Gambia zaten, hadden Omar en Nicky Boy een baan.

In de dagen erop merkte ik dat het leefde. Op de parkeerplek waar de jongeren zich de gehele dag in de schaduw ophielden, was het concert het gesprek van de dag. Steeds weer wanneer ik even bleef hangen voor een praatje, hoorde ik de naam vallen. Morgan Heritage, de beroemde band uit Amerika waarvan, zo bleek, alleen ik nog nooit gehoord had. Vanaf een oud cassettebandje liet Omar me een van hun nummers horen. De jongens op de motorkap zwaaiden met hun handen en zongen mee in een overstaanbaar engels.

Ik besloot er heen te gaan.

-wordt vervolgd-

Boterhamgruwelen

Door: Ilse Geijsel

Huisgenoot M. meende laatst te kunnen horen dat ik een boterham met muisjes aan het eten zou zijn (ik at echter een boterham met kaas). Mijn punt? Een opmerking die je buiten Nederland nooit zal horen, omdat de boterham en het broodbeleg typisch Nederlandse fenomenen zijn. Maar waar komt die rare Nederlandse gewoonte een plak brood te snijden en vervolgens te versieren vandaan?

Een artikel over de geschiedenis van de boterham in NRC Handelsblad trok afgelopen zaterdag mijn aandacht. (Link.) ‘Boterham’ heette vroeger vaak ‘boteram’ en heeft dus met ham weinig te maken. Maar beboterd wordt de boterham al op zijn minst sinds 1567. In tijden van schaarste werd dat reuzel, aldus NRC Handelsblad. Boter in combinatie met kaas werd gezien als ‘luxe’, zeg maar het broodje zalm van vandaag de dag.

Mij confronteert de boterham vooral met de culinaire armoede die erachter schuil gaat. Niets zo Nederlands als een zakje witte AH-boterhammen met margarine en vruchtenhagel – inmiddels klef omdat ze te lang in een tas hebben gezeten. Iets waar een Fransman nog niet dood mee gevonden wil worden.

De boterham diende eerst als bijgerecht bij pap en soep en kon bij het ontbreken van aardewerk ook als bord gebruikt worden. Maar aan het einde van de Middeleeuwen heeft het brood zich tot een zelfstandige maaltijd weten te ontwikkelen die veel Nederlanders nu één à twee keer per dag nuttigen. De warme maaltijd midden op de dag is verdwenen. De saaiheid van het eten is terug te zien bij universiteiten en bedrijven waar de kantine vaak niets anders weet dan naast de boterhammen soep-uit-een-pakje en sla-zonder-dressing aan te bieden.

Meerdere malen ben ik op vakantie al boterhametend geconfronteerd met de meewarige blikken van autochtonen. Backpackend met vriendinnen ontwikkelden wij de gewoonte om op een bankje in de buitenlandse zon onze boterhammen te smeren. Nummer één sneed het brood, nummer twee smeerde er boter op, nummer drie en vier legden er respectievelijk kaas en tomaat op. De twee Aziaten op het bankje tegenover sloegen dit staaltje Hollands pragmatisme met grote ogen gade en vroegen na afloop: ‘You eat this every day?’.

Dat andere volkeren meer aandacht besteden aan hun eten en er langere lunchpauzes op na houden, heeft natuurlijk ook nadelen. Na dat glaasje rode wijn tussen de middag is het veel moeilijker weer op gang komen. Een andere typisch Nederlands gewoonte schijnt dan ook te zijn dat wij zo hard werken. En dat is alleen maar positief, toch?

There's a war going on in America, and the stakes are nothing less than Glenn Beck's internal organs

Door: Wout Funnekotter

Bij Fox News hebben ze een ander idee over 'political commentary' dan bij ons. Het gaat daar niet om kennis, expertise en genuanceerde analyse. Nee, hoe wilder, gekker, en partijdiger hoe beter. Sterker nog, de mate van krankzinnigheid staat direct in verband met de kans dat je een eigen TV show krijgt.

Het toppunt hiervan is de Amerikaanse Fox News presentator Glenn Beck. Geen politieke ervaring, geen relevante opleiding, maar een meester in het opzwepen van conservatief Amerika. Hij noemt Obama bijna dagelijks een communist, beschuldigt hem van racisme, trekt vergelijkingen met Hitler en zijn publiek slikt het als zoete koek.

Gelukkig weten de mensen bij The Daily Show het geweldig mooi neer te sabelen met hun ouderwets scherpe satire.

The Daily Show With Jon Stewart	Mon - Thurs 11p / 10c
The 11/3 Project
http://www.thedailyshow.com/
Daily Show Full Episodes Political Humor Health Care Crisis

(voor meer mooie Glenn Beck beelden: klik hier)

Groene Porno, het seksleven van dieren

Geef toe, het was de enigszins vulgaire en pornografische titel die je deed besluiten dit artikel te lezen. Dat alleen al maakt jou een vies ventje. Een smeerlap die zijn lusten niet weet te bedwingen. Zelfs niet wanneer het kruipende, krioelende, vliegende of zwemmende beestjes betreft.

Bij Green Porno komt de gemiddelde perverseling er goed mee weg. Het programma, dat niet meer is dan een reeks korte filmpjes, gaat in op het fascinerende seksleven van insecten, vissen en andere, meer aaibare, varianten.

Met behulp van wat schuimrubber en karton kruipt oud-fotomodel Isabella Rosselini schaamteloos in de huid van de polygame ansjovis of hermafrodiete aardworm, en simuleert met enkele soepele heupbewegingen de copulatieve daad.

Hoewel de echte pornofan hier zijn bed niet voor uit komt, kan de preutse mens er nog wat van leren. Wat dacht je bijvoorbeeld van de zeeleeuw met zijn harem? Of de sadomassochistische huisslak?

Hond slechter voor milieu dan SUV

Breed gezicht? Aggressieve kop.

Mannen met een breed gezicht zijn aggressief. Dat blijkt uit een Canadees onderzoek naar gezichtsverhoudingen en gedrag. Kijk dus uit over wie je je drankje morst tijdens het stappen.

Het blijkt dat mannen met een grotere width-to height ratio (WHR), oftewel de verhouding van de afstand tussen de uiterste jukbeenderen en de afstand van de wenkbrauwen tot de bovenlip, als agressiever ervaren worden door anderen en dat ook in werkelijkheid ook vaker zijn.

Proefpersonen moesten portretfoto's van mannen beoordelen op agressiviteit. Deze mannen hadden op hun beurt al meegewerkt aan een onderzoek naar agressie. Er bleek een verband te bestaan tussen agressieve gedrag en uiterlijk.

Mannen hebben een grotere WHR dan vrouwen, wat verklaard kan worden door een hogere testosteronspiegel bij mannen. Maar tegelijkertijd bestaat er ook een verband tussen agressief gedrag en testosteron. Dat een breder gezicht gelinkt wordt aan agressief is dus niet vreemd. Het zou zelfs een evolutionair uithangbord kunnen zijn om potentiële tegenstanders af te schrikken: "don't mess with me".

Dus mijn advies aan de lezer, let op met wie je ruzie zoekt. Maar kijk ook altijd wat zo'n breedbek onder zijn nek heeft hangen. Een grotere WHR heeft namelijk niks te maken met een groot of gespierd lichaam.

Ik ben geen hijger

Ik heb een probleem. Al weken probeer ik uit te vinden of het slikken van sperma vrouwen jong houdt. Niet in de praktijk - ik ben geen Peter North - maar omdat dit discutabele bericht enkele weken geleden op nu.nl werd geplempt als zijnde onomstotelijk feit. Als journalist-in-opleiding wordt van me verwacht dat door middel van contra-experts een dergelijk bericht gemakkelijk te tackelen is. Echter, om bij zo'n ‘geladen’ artikel een serieuze reactie van een wetenschapper los te peuteren blijkt nog een pittige kluif.

“Ha, stuur het maar op in een potje, dan probeer ik het zelf wel uit.” De persvoorlichtster aan de andere kant van de lijn schatert het uit. Ik baal dat ik door de telefoon mijn uiterst geplooide gelaatstrekken niet kan overbrengen. Mijn stem verstaalt. “Maar het heeft wel degelijk op deze manier op nu.nl gestaan. Heeft u geen expert rondlopen die mij iets meer over de materie kan vertellen?” Ik gebruik ‘materie’. Dat klinkt tenminste nog wetenschappelijk. De tamme lach aan de andere kant van de lijn schiet uit in een snerpende gier. “Welke materie? Sperma slikken?!” Getergd grom ik dat het een serieus onderzoek uit Nature Cell Biology betreft, en dat een inhoudelijke reactie mij enorm zou helpen. De giecheltelefoniste blaast uit. “Ik zal kijken of er iemand beschikbaar is.” Ik weet zeker dat ze geen doorverbindtoets heeft aangeraakt, als ze me twee minuten later weer te woord staat. Er zijn op het moment geen wetenschappers beschikbaar. Probeer een seksuoloog luidt het devies.

Naast de reactiecategorie ik-lach-je-uit bestaat er ook nog een andere manier om op mijn uiterst serieuze queeste naar de waarheid te reageren: Boos. Seksuologen zijn dan wel altijd bezig met seks, iets zegt me dat ze toch gefrustreerd zijn. En dan is het heerlijk als er zo’n knullig journalistje belt waar je op kunt afreageren. “Ik weet niet hoe serieus ik dit nu helemaal moet nemen, menéér Captein.” sist de aan haar stem te horen hoogbejaarde seksuologe in mijn oor. “Seksuologie is een waardevol vak en op deze manier maakt u er een lachertje van.” Gedwee probeer ik de taaie tante uit te leggen dat mijn bedoelingen toch echt zuiver en, bovendien, journalistiek ethisch zijn. Geen effect. “U kunt toch zelf ook wel bedenken dat een dergelijk bericht klinkklare onzin is? Moet u mij nu echt lastig vallen met dit soort vieze praatjes? “ Ik voel me een hijger. Excuses mompelend hang ik op.

Ik weet dat het lastig is een gesprek te openen met de vraag of sperma slikken vrouwen jong houdt. In de kroeg zou je direct twaalf bessen-ijs van je colbert mogen poetsen. Maar geloof het of niet, ik ben er serieus geïnteresseerd in. Puur beroepsmatig. Uiterst professioneel. Alleen vakkundig. Ik ben geen hijger. Echt niet!

Zonder internet is het leven toch nog leuk

Ze heeft het er maar moeilijk mee. En terecht. Medestudente Lianne* heeft tot dinsdag geen beschikking over internet. En dat allemaal door een domme stagiair bij Ziggo.

"Waarschijnlijk gaat het tv-signaal binnenkort ook verloren," zegt Lianne wanhopig. Als student Journalistiek is een week zonder internet en televisie natuurlijk een hel. Toch ziet de gedupeerde er ook de voordelen van in. Nu internet (vooral internet) geen vaste plaats in haar tijdsbestedingen heeft, richt ze zich op het lezen van een boek, hardlopen en schoonmaken. "En ik lees nu zelfs élk krantenartikel."

Zo kan het dus ook.


*Om veiligheidsredenen is de echte naam van de persoon in kwestie niet genoemd. De fictieve naam lijkt verder in geen enkel opzicht op de echte naam.

'LEGO zet aan tot massaverminking'

Ken je dat nog van vroeger, de hoofden van je legopoppetjes bevestigen aan de voeten van een ander? Die gele ronde hoofdknopjes vastklikken aan de vierkante voetzolen van soortgenoten tot je een lange sliert krijgt van mechanische mannetjes?

Die kinderlijke creativiteit is de insteek van 'The Human Centipede':



ps1 Regisseur Tom Six ook maker van kaskraker 'I love Dries'.

ps2 Film zou leuker zijn als Dries met eigen mond aan anus vastgenaaid zat