Bootje varen in Somalie

Voordat we met het zwaard op de schouder tot journalistiek ridder geslagen worden, dienen wij, studenten Journalistiek en Nieuwe Media, onze theoretische kennis door middel van een praktisch duel op de proef te stellen. Vaak voor niet meer dan een schamele beloning, maar goed, wie de prinses wil redden, moet eerst de draak verslaan, nietwaar?

Voor mij was de keuze voor een stage snel gemaakt. Ik wilde naar Somalië toe om mee te lopen met een correspondent. Journalisten doen namelijk niets liever dan meeslepende stukken schrijven en boeiende reportages maken. En wat leent zich daar beter voor dan een land vol chaos?

Natuurlijk, wie ook maar een klein beetje verstand van buitenlandse politiek heeft, zal me dit ontraden. Al jaren kent het land geen vaste regering en gewelddadige moslimbewegingen maken er de dienst uit. Om nog maar niet te praten van moderne piraten die complete olietankers naar de kust toe slepen.

Tot zover alle reden voor mij om het ongetwijfeld goedbedoelde advies in de wind te slaan. Ik zag het zelfs al voor me: samen met een clubje hongerige Afrikanen in een gammel bootje de zee op, om een mooi verhaal te schrijven over de noodzaak van piraterij. Of een aangrijpende reportage over kindsoldaten, moederziel alleen, gedrogeerd, gehersenspoeld en verpest voor het leven.

Totdat ik niet veel later een document van Amnesty International onder ogen kreeg. Onder dreiging van het aanhoudende geweld van moslimtroepen hebben vrijwel alle journalisten en correspondenten het land verlaten. De eenzame gek die het waagt om nog langer te blijven, heeft grote kans in het harnas te sterven. Immers, waar transparantie staatsvijand nummer een is, daar zijn journalisten niet gewenst.

Daar ging mijn stage. Geen commissie of stagebegeleider die mij er nog heen liet gaan. Geen fonds die mij financieel wilde bijstaan en zelfs een vriendin die bij voorbaat zei het uit te maken.

Nee, Somalië is definitief van tafel. Geen haar op mijn hoofd dat er nog aan denkt. Waarom me voor tweehonderd euro per maand laten bedreigen? Op een plek waar het enige uitje de steniging van een overspelig meisje is?

Misschien dat ik toch maar kies voor een scriptieonderzoek aan de Universiteit van Stellenbosch. Lekker veilig, heerlijk Afrikaans en ze praten er zelfs een beetje Hollands.

Maar toch......dat bootje, wat zal ik die missen.....

Ik ben geen hijger

Ik heb een probleem. Al weken probeer ik uit te vinden of het slikken van sperma vrouwen jong houdt. Niet in de praktijk - ik ben geen Peter North - maar omdat dit discutabele bericht enkele weken geleden op nu.nl werd geplempt als zijnde onomstotelijk feit. Als journalist-in-opleiding wordt van me verwacht dat door middel van contra-experts een dergelijk bericht gemakkelijk te tackelen is. Echter, om bij zo'n ‘geladen’ artikel een serieuze reactie van een wetenschapper los te peuteren blijkt nog een pittige kluif.

“Ha, stuur het maar op in een potje, dan probeer ik het zelf wel uit.” De persvoorlichtster aan de andere kant van de lijn schatert het uit. Ik baal dat ik door de telefoon mijn uiterst geplooide gelaatstrekken niet kan overbrengen. Mijn stem verstaalt. “Maar het heeft wel degelijk op deze manier op nu.nl gestaan. Heeft u geen expert rondlopen die mij iets meer over de materie kan vertellen?” Ik gebruik ‘materie’. Dat klinkt tenminste nog wetenschappelijk. De tamme lach aan de andere kant van de lijn schiet uit in een snerpende gier. “Welke materie? Sperma slikken?!” Getergd grom ik dat het een serieus onderzoek uit Nature Cell Biology betreft, en dat een inhoudelijke reactie mij enorm zou helpen. De giecheltelefoniste blaast uit. “Ik zal kijken of er iemand beschikbaar is.” Ik weet zeker dat ze geen doorverbindtoets heeft aangeraakt, als ze me twee minuten later weer te woord staat. Er zijn op het moment geen wetenschappers beschikbaar. Probeer een seksuoloog luidt het devies.

Naast de reactiecategorie ik-lach-je-uit bestaat er ook nog een andere manier om op mijn uiterst serieuze queeste naar de waarheid te reageren: Boos. Seksuologen zijn dan wel altijd bezig met seks, iets zegt me dat ze toch gefrustreerd zijn. En dan is het heerlijk als er zo’n knullig journalistje belt waar je op kunt afreageren. “Ik weet niet hoe serieus ik dit nu helemaal moet nemen, menéér Captein.” sist de aan haar stem te horen hoogbejaarde seksuologe in mijn oor. “Seksuologie is een waardevol vak en op deze manier maakt u er een lachertje van.” Gedwee probeer ik de taaie tante uit te leggen dat mijn bedoelingen toch echt zuiver en, bovendien, journalistiek ethisch zijn. Geen effect. “U kunt toch zelf ook wel bedenken dat een dergelijk bericht klinkklare onzin is? Moet u mij nu echt lastig vallen met dit soort vieze praatjes? “ Ik voel me een hijger. Excuses mompelend hang ik op.

Ik weet dat het lastig is een gesprek te openen met de vraag of sperma slikken vrouwen jong houdt. In de kroeg zou je direct twaalf bessen-ijs van je colbert mogen poetsen. Maar geloof het of niet, ik ben er serieus geïnteresseerd in. Puur beroepsmatig. Uiterst professioneel. Alleen vakkundig. Ik ben geen hijger. Echt niet!