Het rondje van Pavlov

Het Rondje van Pavlov is verhuisd

2009-12-02T12:14:00.003+01:00

Beste lezers,

Het moest er echt van komen: het Rondje van Pavlov is zijn hok ontgroeid. Daarom zijn we verhuisd naar een plek waar het veel beter toeven is, namelijk de volgende:

http://www.rondjevanpavlov.nl/

Meer video's, meer reportages, meer blogs & columns, interviews en veel meer oprechte masculinity.

Dus bookmark Pavlov en onthoud:

mannen en honden gaan hun ronden, katten en wijven dienen thuis te blijven.

Vrouwelijk chauvinisme

2009-12-02T12:00:00.000+01:00

Seksisme viert hoogtij op de opleiding Journalistiek en Nieuwe Media. Ondanks jaren van emancipatie staan de mannen en vrouwen van mijn studie weer tegenover elkaar in een ouderwetse seksestrijd.

Dit werd afgelopen donderdag pijnlijk duidelijk in een gesprek met een vrouwelijke studiegenoot. “Wij starten een nieuw weblog als tegenwicht aan jullie twitterende en bloggende mannen!”, zei J. met een verbitterde en verwijtende stem. Het was het begin van een verhitte discussie tussen de zwevende zetels aan de bar van café Schommelen, ons stamcafé. Want “wij” mannen waren “seksistisch” bezig.

Eerst wat voorgeschiedenis: aan het begin van het studiejaar heeft mannelijke studiegenoot E., het weblog ‘het rondje van Pavlov’ opgericht en een aantal ambitieuze medestudenten, waaronder ik, uitgenodigd om daarvoor te schrijven. In totaal zes mannen. Een zestal dat toevallig ook zeer actief is op sociaal netwerk Twitter en zich graag profileert op internet.

Hiermee hebben we kennelijk de Opzij-lezers uit ons studiejaar tegen het hoofd gestoten, aangezien zij nu besloten hebben een tegen-weblog te starten: een soort ‘rondje van Paula’.

Op zich een bewonderingswaardig initiatief, ware het niet dat ze het doen om de verkeerde redenen, namelijk hun eigen vrouwelijke chauvinisme en niet uit eigen interesse of ambitie. “Omdat jullie een seksistisch blog zijn begonnen”, liet J weten.

Op de vraag ‘waarom ons blog dan vrouwonvriendelijk was?’ kwam geen duidelijk antwoord. J “kende een jongen die veel twitterde en arrogant was”, dat maakte ons natuurlijk ook meteen misogyne klootzakken; “wij schreven over vrouwonvriendelijke dingen”, zoals wetenschappelijk onderzoek naar sperma, een tripje naar Friesland en de intocht van Sinterklaas – inderdaad, die vrouwenhaat zit er wel duidelijk in.

Ik ontken niet dat er een onmiskenbaar mannelijk geurtje hangt rondom dit weblog, maar niks waaruit blijkt dat we vrouwen niet respecteren. Sinds kort schrijft zelfs studiegenote I. voor ons. Nota bene een vrouw.

Ik vind het eigenlijk nogal seksistisch van al die vrouwen, die zich kennelijk aangevallen voelen door onze bedrijvigheid en bang zijn ondergesneeuwd te worden door ons zogenaamde ‘succes’ en zich daardoor moeten profileren als jaloerse krengen. Onvolwassen eigenlijk, want niemand weerhield hen toch - voor of na ‘Pavlov’ – om ook in de blogosfeer ‘succesvol’ te worden? Op dit moment nam ik het hele vrouwelijke initiatief niet meer serieus.

Maar na dit J verteld te hebben, werd het nog erger: “Je moet je niet zo aangevallen voelen hoor, Hans. Ik heb helemaal niet gezegd dat we dit vanwege jullie doen. Dat was studiegenote L.” Waarop ik J aansprak op wat ze net letterlijk gezegd had, over onze “arrogantie”, ons “machogedrag” en onze vermeende “vrouwenhaat”. “Nee, dat was een ander standpunt aanvallen” dan het hare. “Hans voelt zich in zijn mannelijkheid aangetast” zei ze bits waarna ze terstond vertrok.

Ik bleef verbaasd achter. Ik wreef in mijn ogen. Waren we net dertig jaar terug in de tijd gegaan? Tatoeëren deze dames over een week allemaal ‘baas in eigen blog’ op hun lichaam? Ik moet er niet aan denken, al zou het voor de vrouwen een geweldige eerste blogpost opleveren.

Wat als Lost een sitcom was?

2009-11-29T17:37:00.003+01:00

De vergelijking tussen Friends en Lost loopt natuurlijk volkomen mank. Op het Lost eiland staat geen tafelvoetbaltafel en Joey en Chandler hadden geen moordend rookmonster in hun appartement. Maar met een beetje creatief monteren kun je zelfs de avontuurlijke Losties omtunen tot een stel kneuterige burgerlullen. Ervaar de kracht van bekrompen muziekjes!

In onderstaande filmpjes keuvelt messentrekker John Locke gewoon gezellig over het nieuwe bloemetjesbehang van Kate. En de opvliegende Sawyer gaat heel ontspannen een dagje peddelen met moeders de vrouw. Iemand die waarschijnlijk niets beters te doen had heeft beelden uit Lost over een aantal intro’s uit 90’s sitcoms geplakt. En dan is Jack ineens geen stoere dokter meer, maar net zo'n lulletje als Steve Urkel...

Lost Meets Full House

Lost meets Friends

Lost meets Family Matters

Lots meets Step by Step

Bootje varen in Somalie

2009-11-27T11:20:00.011+01:00

Voordat we met het zwaard op de schouder tot journalistiek ridder geslagen worden, dienen wij, studenten Journalistiek en Nieuwe Media, onze theoretische kennis door middel van een praktisch duel op de proef te stellen. Vaak voor niet meer dan een schamele beloning, maar goed, wie de prinses wil redden, moet eerst de draak verslaan, nietwaar?

Voor mij was de keuze voor een stage snel gemaakt. Ik wilde naar Somalië toe om mee te lopen met een correspondent. Journalisten doen namelijk niets liever dan meeslepende stukken schrijven en boeiende reportages maken. En wat leent zich daar beter voor dan een land vol chaos?

Natuurlijk, wie ook maar een klein beetje verstand van buitenlandse politiek heeft, zal me dit ontraden. Al jaren kent het land geen vaste regering en gewelddadige moslimbewegingen maken er de dienst uit. Om nog maar niet te praten van moderne piraten die complete olietankers naar de kust toe slepen.

Tot zover alle reden voor mij om het ongetwijfeld goedbedoelde advies in de wind te slaan. Ik zag het zelfs al voor me: samen met een clubje hongerige Afrikanen in een gammel bootje de zee op, om een mooi verhaal te schrijven over de noodzaak van piraterij. Of een aangrijpende reportage over kindsoldaten, moederziel alleen, gedrogeerd, gehersenspoeld en verpest voor het leven.

Totdat ik niet veel later een document van Amnesty International onder ogen kreeg. Onder dreiging van het aanhoudende geweld van moslimtroepen hebben vrijwel alle journalisten en correspondenten het land verlaten. De eenzame gek die het waagt om nog langer te blijven, heeft grote kans in het harnas te sterven. Immers, waar transparantie staatsvijand nummer een is, daar zijn journalisten niet gewenst.

Daar ging mijn stage. Geen commissie of stagebegeleider die mij er nog heen liet gaan. Geen fonds die mij financieel wilde bijstaan en zelfs een vriendin die bij voorbaat zei het uit te maken.

Nee, Somalië is definitief van tafel. Geen haar op mijn hoofd dat er nog aan denkt. Waarom me voor tweehonderd euro per maand laten bedreigen? Op een plek waar het enige uitje de steniging van een overspelig meisje is?

Misschien dat ik toch maar kies voor een scriptieonderzoek aan de Universiteit van Stellenbosch. Lekker veilig, heerlijk Afrikaans en ze praten er zelfs een beetje Hollands.

Maar toch......dat bootje, wat zal ik die missen.....

Video: The road to Leeuwarden

2009-11-25T18:18:00.005+01:00

De filosofie van de opleiding Journalistiek & Nieuwe Media is simpel: Allround journalisten opleiden. Dat betekent dat je als sjourno niet alleen met een potlood achter je oor en een senseo op je bureau verhalen aan het tikken bent, maar ook af en toe eens met een camera zwabbert. Met de regelmaat van de willekeur zal er op ons rondje dan ook een video-experiment verschijnen. Of om het in het Twitteriaans te stellen: @pavlov *doet rich media maken*.

In de eerste bewegende beelden is te zien hoe vier van de zes Pavlov's in het kader van de wetenschap afreisden naar het Friesch Dagblad, om daar onderzoek te doen naar de werkwijze op regionale krantenredacties. Uitkomsten van dit onderzoek worden begin februari verwacht. Maar dat is natuurlijk allemaal van ondergeschikt belang. Het draaide immers om de bijbehorende roadtrip. In de video een korte impressie van de queeste van vier Randstadjongens in de provincie. Man, wat zien we er goed uit op camera. Vooral om 6 uur 's ochtends. Lekker wakker worden met de Friese punkrockers van Jitiizer! Zie ik daar een zure snuit?

Pavlov doet ook aan Sinterklaas

2009-11-24T15:26:00.000+01:00

No man like Superman!

2009-11-22T18:03:00.006+01:00

Door: Wout Funnekotter

Mijn grote droom vroeger was om superheld te worden. Heel kieskeurig was ik niet, als Batman of Superman niet kon dan nam ik ook genoegen met de Hulk. Om te oefenen verscheen ik vaak in niks dan een afgeknipte spijkerbroek in de woonkamer als mijn ouders visite over de vloer hadden. Dan stond ik daar te flexen en grommen, wachtend op complimentjes van mijn ouders, waarna ik weer op mijn kamer strips ging lezen.

De laatste jaren heb ik het als fan goed gehad. Superhero films zijn helemaal hip. Van Batman en de Hulk tot Spiderman en Ironman; allemaal kregen ze de Hollywood treatment.

In 2008 wist The Dark Knight een record te zetten voor meest verkochte tickets op de openingsdag. Ik blij, Batman staat namelijk erg hoog op mijn lijst van favoriete superhelden. Groot was dus mijn schrik toen ik vandaag las dat de film 'New Moon' op het punt stond TDK van de troon te stoten.

Na wat snel Google werk was mijn schrik nog groter; New Moon was geen superhelden film. Het gaat hier om een vampier film. Het meest recente product van een schrijfster uit de 'verveelde huismoeder' categorie, waarvan we J.K Rowling natuurlijk al kenden. Auteur Stephanie Meyer claimt dat ze het idee voor de Twilight Saga in een droom kreeg. Volgens mij kreeg ze het idee toen ze ongesteld was en met een box Kleenex naast zich voor de 843e keer haar boxsets van Dawson's Creek en The OC aan het kijken was.

In plaats van te focussen op alle verschrikkelijke toffe aspecten van het vampierbestaan, worden onze scherpgetande vrienden ingezet als actoren in een verhaal wat geïnspireerd lijkt op een slecht tienerdrama en grotendeels opgebouwd is uit boeketromanquotes. Edward en Bella; hij is vampier, zij dom wicht. En hun liefde blijkt onver….*barf*. Dit alles natuurlijk gebaseerd op Youtube trailers, ik heb totaal niet de intentie om deze troep te gaan lezen. Nou vooruit, een paar passages dan. Hold on to your stomach.

"You ... made ... me ... faint," I accused him dizzily."What am I going to do with you?" he groaned in exasperation. "Yesterday I kiss you, and you attack
me! Today you pass out on me!" I laughed weakly, letting his arms support me while my head spun."So much for being good at everything," he sighed."That's the problem." I was still dizzy. "You're too good. Far, far too good."

Dit kickt dus momenteel Batman's ass in de bioscoop. Batman, de playboy miljonair met de bruutste auto ooit gemaakt. De man met de tofste butler ter wereld. De gemaskerde held die er voor zorgt dat de inwoners van Gotham City veilig kunnen slapen. De man an t zijn eigen hightech cave!!met zijn eigen hightech cave!!

"Besides, friends don't let friends drive drunk," he quoted with a chuckle. I could smell the unbearably sweet fragrance coming off his chest."Drunk?" I objected."You're intoxicated by my very presence." He was grinning that playful smirk again."I can't argue with that," I sighed. There was no way around it; I couldn't resist him in anything.

Bah, bah, bah! En dit zou eventueel nog uitgebalanceerd kunnen worden met grote vechtscènes en opengevreten nekken. Knoflook en houten staken. Vampieren die levend verbranden zodra de zon opkomt. Want zo hoort het toch? Nee. Wat gebeurt er als een vampier in Twilight blootgesteld wordt aan zonlicht? "He sparkles like diamonds". Excuse me? Hij doet wat? Ja lieve lezers, kids zullen opgroeien met het idee dat vampieren emotionele lovers zijn die glinsteren in zonlicht. Het is toch zum kotsen.

Ik heb een goed idee voor een nieuwe Hollywood blockbuster. Superman, Batman en Spiderman vormen een team, gaan de Twilight wereld binnen, zoeken de ballen die Edward duidelijk al eeuwen kwijt is, steken ze in de hens en gaan dan op zoek naar dit (http://www.youtube.com/watch?v=vFG9lXc2upQ) soort mensen om ze wakker te schudden.

De allereerste keer

2009-11-21T16:16:00.005+01:00

Hoofdstuk vijf kwam met rasse schreden dichterbij, en dat was merkbaar. Stoelen sleepten met hun achterpoten gillend over de grond en de jongens met de meeste energie waren drukker dan normaal. Als onbevlekte tweedeklassers met pukkels en Kipling tassen zaten wij smachtend te wachten op wat het hedonistische hoogtepunt van de biologieles moest worden. Woensdagmiddag, na de grote pauze, stond er seksuele voorlichting op het program.

Natuurlijk kwam er die dag niets nieuws. Met een nooit eerder vertoonde leergierigheid hadden we voor aanvang van juffrouw Groendijks les de illustraties van eierstokken en zaadleiders fotografisch op ons netvlies gebrand. Vooral de pagina van de vrouw met de voluptueuze venusheuvel vertoonde ezelsoren.

Toch is er sinds die dag bij mij iets blijven wringen; het was ongetwijfeld de jong filosoof in mij. Als wij via hoofdstuk vijf van juffrouw Groendijk les in libido kregen, en juffrouw Groendijk op haar beurt van háár biologiedocent, waar lag dan de oorsprong van de voortplantingsleer? Wie vertelde Adam en Eva hoe ze moesten kruisbestuiven? En hadden ze überhaupt wel besef van hun kostbare instrumentarium?

Ik denk dat het als volgt ging. God, als een kind zo blij met LEGO, zat op Zijn knieën voorover gebogen over wat Hij ‘aarde’ noemde. Een week lang had Hij tussenuren en buitenspelen opgeofferd om aan Zijn steeds groter wordende kunstwerk te werken. Veel pijn en moeite kostte het Hem, en nog meer duizelingwekkende dilemma’s, maar nu stond er dan een brandweerkazerne, wat gekleurde huizen met een sportautootje op de oprit en een aantal bomen langs de weg. God zag dat zijn taak volbracht was en liet zijn poppetjes achter met de volgende missie:

“Wees vruchtbaar en word talrijk, bevolk de aarde en breng haar onder je gezag: heers over de vissen van de zee, over de vogels van de hemel en over alle dieren die op de aarde rondkruipen.”

Adam keek Eva aan, Eva keek terug naar Adam. Hun kersverse wenkbrauwen gingen voor het eerst de lucht in. ‘Vruchtbaar? Talrijk’? Tot dan toe hadden de twee zich alleen beziggehouden met het zoeken van een geschikte slaapplaats en het plukken van wat vruchten. Wisten zij veel wat het betekende?

Tuurlijk, God had Eva een goed paar ogen aangemeten. Elke ochtend wanneer zij Adam zag ontwaken, aanschouwde zij datgene wat zij zelf niet had. Waartoe het diende wist ze niet, maar de onbekende bungelaar die in de ochtendgloren aan grootte won, maakte een fijn soort gevoel in haar los. Alsof afzakkende tintelingen in de onderbuik het haar belette nog langer op haar benen te staan. Twee keer eerder had ze zichzelf daarna in een erbarmelijke positie teruggevonden: plat op de rug, billen van de grond en de benen loodrecht richting de fonkelende sterrenhemel. Het was de eerste aanzet tot instinct. Adam echter, begreep er niets van.

Dit merkwaardige ritueel zette zich wekenlang voort. Eva, die bij het zien van zoveel vleselijk geweld met haar lichaam in het stof belandde, klaar voor ontvangst, en Adam die, niet wetend wat te doen, met wat stokjes en stro het vuur aanmaakte. Totdat op een dag alles anders liep.

Die dag was het hof van Eden compleet bedekt met wolken en het riet stond krom van de wind; het vuur dat sinds de vorige avond was blijven branden, spuwde vonken. Eva was op een ronde steen gezeten en keek inspannend naar de kromming tussen Adams benen. Zoals altijd begonnen haar lendenen te prikkelen, haar lippen te ratelen van verrukking. Haar lichaam nam de houding van een hondje aan toen, op het moment dat Adam ontwaakte, een rukwind het vuur uiteensloeg.

Vlammen vliegen door de rondte en bereiken het dikke schaamhaar rondom haar middel. In een oogwenk ziet Adam het weinig flatteuze woud verdwijnen en plaatsmaken voor een blanke poort. Kaal, klein, ongedrongen en gewelfd. Nooit eerder zag Adam zoiets moois. Zo’n schepsel, zo’n wonderlijk creatuur.

Het wolkendek trekt open, de ferme wind wordt fluisterstil. Adam zag dat het goed was, en noemt het beestje poes.

Ik wil naar Lapland

2009-11-20T15:38:00.002+01:00

Nog ver voor de tijd van DVD's en Blu-Ray's werd ik iedere zondagmiddag op de grote bruine bank van mijn oma neergevleid. Ik zat altijd in de hoek, waar het zitleer gesleten was en de gaskachel in mijn rug ronkte. Sinds mijn oma een videorecorder had, maakte ze er een missie van iedere tekenfilmserie op de Nederlandse buis op tape vast te leggen. Dit had geresulteerd in een indrukwekkende collectie zwarte banden, die met witte, driehoekige stickers overzichtelijk gelabeld waren.

Iedere zondag was het ritueel hetzelfde. Terwijl ik en mijn broertje een kopje zoute stengels weg knaagden gleed de vinger van mijn oma over de cassetten. Met een ritmische tik plantte ze haar nagel beurtelings op één van de witte stickers, om vervolgens de naam van de bijbehorende tekenfilm te verkondigen. Het was een overbodige ceremonie, want mijn broertje en ik wisten al precies waar we voor gekomen waren.

Ovide werd zonder pardon opzij geschoven. Teddy Ruxpin compleet genegeerd. Kinderen hebben helden en die van mij was Nils Holgersson. Als ik daar nu op terug kijk vind ik dat onbegrijpelijk. De in een rode slaapmuts getooide boerenzoon mishandelt dieren, wordt voor straf getransformeerd tot een kabouter en hangt onder andere met een gans die Kaksi heet. Maar in de warmte van de gaskachel vrat ik de avonturen van Nils op als Zweedse gehaktballetjes.

Vliegend op een ganzenrug, de striemende sneeuwvlokken trotserend, had Nils maar één doel: Zo snel mogelijk naar Lapland. Wat hij daar precies zocht, ik wist het niet. Ik heb eigenlijk geen idee of hij het zelf wel wist. Desalniettemin raakte ik als kleine volgeling volledig betoverd door zijn dappere missie. Terwijl Nils voor de zoveelste keer Smirre de Vos te slim af was nam ik me voor op een dag mijn idool achterna te reizen. Ik moest en zou naar Lapland. Een land, dat naar nu blijkt, niet eens bestaat.

Inmiddels is de videokast van mijn oma onder een laag stof bedekt. Jarenlang heb ik geen acht meer gegeven aan mijn plannen die ik op de bruine bank zo hartstochtelijk had gesmeed. Toen ik deze prijsvraag las werd ik echter ondergedompeld in een gevoel van nostalgie. Dit is de manier om mijn jeugddroom te verwezenlijken! Weliswaar niet op een ganzenrug, maar met dit vliegtuig kom ik toch aardig in de buurt. En ik beloof de hele week een rode puntmuts te dragen!

Heleen van Royen is plaatsvervangende schaamte

2009-11-18T14:46:00.005+01:00

In het nieuwe seizoen van Spuiten en Slikken dacht BNN waarschijnlijk dat het leuk was om Heleen van Royen uit de nodigen. Ik vond het niet leuk.

Nu kijk ik al weinig naar dit programma, maar bij het zien van Heleen zapte ik niet weg. Bij het zien van mevrouw "ik heb een open relatie, ik praat zo open over seks" moet ik bij voorbaat al kotsen. Niet om haar verschijning, want zeg nou zelf, ze mag er best wezen voor een oude trol, maar om haar gedrag. Ik zette de volumeknop wat harder en begon te kijken en te luisteren. Met een artikel in het achterhoofd. Waar kan ik me nu weer aan ergeren?

Om te beginnen: bekijk de betreffende aflevering maar eens.

Bij de aankondiging van mevrouw van Royen kreeg ik al rillingen. Met een zelfvoldane lach kijkt ze om haar heen, om te kijken waar het applaus vandaan komt. "Ja echt, ik ben het, de enige echte," lijkt ze nog net te kunnen onderdrukken, het zaad van de cameraman wegvegend. Mijn vuist begint zich te ballen, klaar om zich af te reageren op een bij voorkeur slappe muur.

Over het algemeen moet Heleen, en dat vind ik echt, gewoon eens lekker haar smoel houwen.

Aan de tafel bemoeit ze zich overal mee, zichzelf als godin van de seks positionerend. En als iemand haar imago in de weg gaat staan, dan komt ze in actie. Zoals bij Geraldine/Gertrude/Gerrie, die na een "aanspanning-van-de-kut-sessie" met wulpse bewegingen over de tafel kruipt. Met de uitstraling van een kale muur nog wel. Ook dat nog.

Achteraf wordt ze door het publiek bejubeld. Maar wat doet Heleen? Zij moet dat weer toppen door op te staan en de BNN-presentatrice vol op de mond te zoenen. "Ik ben het alfa-vrouwtje," moet ze gedacht hebben. "Godverdomme, ik ben het alfa-vrouwtje!"

Maar, dat is wederom niet genoeg. Aan het begin van de uitzending geeft ze aan dat ze te oud is voor het label "sekssymbool". Je bent sowieso te oud, van Royen. Waarom moet je dan weer jeugdig moet doen door de presentatrices te "boksen" en te "respecten"? Kan jij me dat uitleggen, Heleen? Kan je alsjeblieft ophouden met het genereren van zoveel stukken plaatsvervangende schaamte?

Stukjes kots kon ik nog net binnen houden, het opkomende vocht wegvegend. Ik besloot de dunne muur tussen mij en mijn huisgenoot maar te "boksen".

Culinair Leiden baart Pavlov Melvin zorgen

2009-11-16T15:37:00.001+01:00

Sinterklaas is weer in het land

2009-11-14T16:14:00.013+01:00

"Ik sta hier al sinds half 10", kraait een moeder met een plat Rotterdams accent. Haar vaal-blonde permanent wappert boven een verzameling rimpels die bij elkaar lijkt te worden gehouden door een verschoten windjack. "En dan nog zie ik verdomme nog niks door alle volwassenen die voor me gaan staan."

Tja, als ik al om half 10 had gestaan, was ik wat meer vooraan gaan staan. En stond ik niet achter een betonnen paal aan de zijkant van het podium. Dan vraag je erom.

De toon is in ieder geval gezet voor een gezellige middag in Schiedam. Op de Grote markt dringen honderden ouders en kinderen om een glimp op te vangen van de goede Sint als hij het plein betreedt. Er wordt geduwd en getrokken, maar natuurlijk ook gezongen. Kinderen verkleed als pakjes tollen rond op het podium, een scene die zo gestolen kan zijn uit 'Alles is Liefde', en dat waarschijnlijk ook is. Alleen mis ik de kittige vrolijkheid van Carice van Houten.

Er klinken wat liedjes en de Goedheiligman spreekt onverstaanbaar naar de verzamelde massa. Onderwijl proberen moeders met kinderwagens en loslopend kroost een plek vooraan de bemachtigen. "Gewoon wegduwen die grote mensen", roept een Sherida-ketting dragende moeder. "Sinterklaas is voor kinderen", sneert weer een ander. De hardst roepende moeders lijken aan de winnende kant te zijn, schoorvoetend wijken mensen uiteen en laten de kinderen én moeders door. Het is een vreemde gewaarwording, maar een uitermate interessant sociaalpsychologische situatie.

De Sint lijkt het hele gebeuren na een kwartier alweer zat te zijn en laat de entertainment over aan tweede- en derderangs pieten, die wanhopig huppelend de massa mensen proberen te entertainen en op het plein te houden.

Moeders trekken hun kinderen met zichtbare wanhoop en moeite weer weg van het tafereel. Hier hadden ze nu de hele dag op gewacht. Een beetje dringen, territorium afbakenen, zeuren en zingen. "Het is doodvermoeiend", zucht een moeder die waarschijnlijk twintig jaar geleden al haar perzikkenhuidje verruilde voor gelooid leer. "Maar als jij kinderen zou hebben, dan zou je dit ook doen. Dat begrijp je toch wel?" Het is bijna smekend. Ik knik maar snel, en bedenk dat ik mijn kinderen later gewoon op de bank zet met een stapel kruidnootjes. Hoef je niet zo vroeg op en zie je alles, inclusief zeurende en schreeuwende moeders.

BONUS: FILMPJE!

Pavlov bij intrede goedheiligman

2009-11-14T13:23:00.003+01:00

Schiedam staat op zijn kop! Heel peuterend en nietsvermoedend goedgelovig Nederland is afgereisd naar de bron van het kwaad om de zender ervan te eren en toe zingen met vunzige liedjes over gerimpelde lichaamsdelingen. Pavlov-verslaggever Hans, schmink op de wangen en mutsje van papier-maché op het koppie, is erbij om jullie lezers niets, maar dan ook werkelijk niets aan informatie te onthouden. Hans, kom er maar in!

De vrouwtjes tevreden houden

2009-11-13T10:53:00.003+01:00

Dat doe je met de Shii!

Kan niet wachten op Toilet Prime!

Robert Enke vermoord, Ron Jans hoofdverdachte

2009-11-12T14:06:00.004+01:00

Robert Enke, de Duitse doelman die dinsdag dood werd aangetroffen, blijkt geen zelfmoord te hebben gepleegd. Onderzoek van sportjournalist Hugo Borst lijkt te bewijzen dat de keeper van het leven is beroofd. Voetbalcoach Ron Jans is de voornaamste verdachte in wat de Duitse politie inmiddels een moordonderzoek noemt.

De 32-jarige doelman kampte al jaren met psychische problemen, maar zou zelfmoord nooit hebben overwogen. ‘We dachten met liefde alles te kunnen overwinnen’, reageerde weduwe Teresa dan ook geschokt op de zogenaamde zelfdoding. Enke was na mislukte avonturen bij FC Barcelona en Fenerbahçe juist aan een tweede leven bezig, als eerste keeper van zowel Hannover 96 en het Duits nationaal elftal. Met zijn goede vorm speelde hij zichzelf in de kijker van Ron Jans, afzwaaiend trainer van FC Groningen.

Het FC Groningen van Jans presteert dit seizoen uiterst wisselvallig, en moest tot op heden al achttien tegentreffers incasseren in de competitie. Jans ging daarom op zoek naar een nieuwe doelman, en zag in Robert Enke zijn ideale versterking. ‘Jans en Enke hebben meerdere gesprekken met elkaar gehad, en waren mondeling al tot een transferovereenkomst gekomen’, zegt journalist en columnist Hugo Borst.

Borst kreeg lucht van de onderhandelingen toen Ron Jans onlangs een interview met hem afzegde. De redenen hiervoor niet gelovend, volgde Borst de trainer naar het Duitse Eilvese, waar hij getuige was van een ontmoeting tussen Jans en Enke. ‘Ik rook natuurlijk een primeur, dus ik ben Jans blijven volgen en heb hem in totaal zes keer met Enke zien afspreken’, aldus Borst. De laatste keer dat hij Jans naar Duitsland volgde was afgelopen dinsdag, de dag dat Enke stierf.

Duitse politie bevestigde woensdag dat Enke een afscheidsbrief had achtergelaten, en dat daarom niet meer aan de doodsoorzaak werd getwijfeld. Hugo Borst rook echter onraad, en deed navraag bij vrienden van Enke. Buurman Tobias Elsaesser gaf vervolgens de verklaring die Borst naar de politie deed stappen. ‘Hij vertelde me dat Robert Enke was teruggekomen op zijn mondelinge overeenkomst met Ron Jans, en dat hij Jans hierover afgelopen maandag had ingelicht.’

Borst nam contact op met de politie, ervan overtuigd dat er van toeval geen sprake kon zijn. Analyse van de afscheidsbrief en aantekeningen van Ron Jans toonde direct aan dat het om hetzelfde handschrift ging. Hierop werd FC Groningen benaderd, met de mededeling dat Jans officieel verdachte is in de zaak, en het verzoek het werkschema van de verdachte over te dragen aan de rechercheurs.

‘Het is dus geen toeval dat FC Groningen woensdag het vertrek van Jans aankondigde’, verklaart Borst. ‘Vrijwillig is het allerminst. Hij wordt de laan uitgestuurd in een poging de goede naam van de club te behouden.’ De Duitse politie heeft inmiddels een officieel uitleveringsverzoek ingediend, en verwacht Jans op korte termijn in staat van beschuldiging te kunnen stellen.

Voor ik de miljoenen lezers van Pavlov over me heen krijg: dit is natuurlijk allemaal niet waar hè, mensen!Ron Jans zou hiervoor nooit gepakt worden, daar is hij veel te gehaaid voor.

Foto: Paulblank

Angstzweet in Gambia

2009-11-10T11:06:00.025+01:00

Twee jaar geleden besloten mijn vriendin en ik in Gambia naar een concert te gaan. Een reggaeconcert. Niet het soort muziek dat we dagelijks luisteren, dat zeker niet, maar onze nieuwsgierigheid was gewekt.

Het was op onze eerste vakantiedag, vlak nadat we geland waren, toen we in een afgeladen aankomsthal belandden. Tot in de kleine hoekjes was de saaie, witte ruimte opgevuld met honderden uitzinnige Gambianen. Ze stonden werkelijk overal: op bankjes, op trolleys, of hangend in de raamkozijnen; het zag er letterlijk zwart van de mensen.
In hun handen hielden zij posters die zij hadden losgerukt van gammele stadsmuurtjes en roestige golfplaten. Sommigen mistten een deel of waren gekruld door de opgedroogde regen.
Op het moment dat uit de bagagehal een vijftal rastafari’s met grote zonnebrillen en gouden kettingen verscheen, ontstak het publiek in een geëmotioneerd gejuich.

Ik had geen flauw benul om wie het ging. Natuurlijk had ik het vermoeden dat het muzikanten waren en natuurlijk begreep ik dat ze groot moesten zijn, maar het was zonder twijfel de spanning van een nieuw Afrikaans land dat ik er geen aandacht aan besteedde -mijn hoofdtaak bestond vooral uit het terugkrijgen van mijn koffer die door een man in gewaad uit mijn handen was gegrist. Dat het om een van ‘s werelds grootste reggaeformaties ging, begrepen mijn vriendin en ik pas later.

De eerste dagen waren wat onwennig. We voelden ons opgejaagd door de bevolking die zich zodra je het hotel verliet aan je vast klampte. Het begon met een praatje waar je vandaan kwam -Nederland? Roet Goeliet!- vervolgens waar je naar toe ging -ik loop wel even mee- om als een vast ritueel te eindigen in het vragen om geld -mijn moeder is ziek, ik ga trouwen of ik ben de schoonmaker van je hotel en ik heb vanochtend geen fooi kunnen vinden. Waar je ook ging, steeds weer hoorde je ze roepen. Steeds weer voelde je de klamme handjes die naar je arm grepen.

We voelden ons bezwaard, want hoe tegennatuurlijk is het om mensen te negeren? Ons eerste romantische diner, gepland voor twee, eindigde dan ook met z’n drieën. Een grote, pikzwarte jongen met glimmende oorringen keek ons met zijn priemende, geel doorlopen ogen aan. Beleefd als ik was liet ik hem zitten. Ik bestelde zelfs een cola voor ‘m.

Toch went het. Na een aantal dagen word je er zelfs bedrevener in. Al gauw begrijp je dat achter elk ogenschijnlijk onschuldig praatje een ordinaire vraag naar aalmoes schuilt. Het is te vergelijken met een straatverkoper die in de binnenstad om je aandacht vraagt: je hebt er eigenlijk geen zin in, maar krijgt het niet over je hart om door te lopen. Echter, zodra je ze elke dag ziet, word je harder en negeer je ze met je blik op oneindig.

Daar komt bij dat we ons hadden laten claimen. Tegen kleine structurele bedragen hielden twee dorpelingen ons afzijdig van de rest. ‘Ze zijn van ons’, vertelden ze de andere jongens rondom het hotel. Zo leerde iedereen in het dorp onze namen kennen. Die riepen ze dan, en daar bleef het bij. En in de tijd dat mijn vriendin en ik in Gambia zaten, hadden Omar en Nicky Boy een baan.

In de dagen erop merkte ik dat het leefde. Op de parkeerplek waar de jongeren zich de gehele dag in de schaduw ophielden, was het concert het gesprek van de dag. Steeds weer wanneer ik even bleef hangen voor een praatje, hoorde ik de naam vallen. Morgan Heritage, de beroemde band uit Amerika waarvan, zo bleek, alleen ik nog nooit gehoord had. Vanaf een oud cassettebandje liet Omar me een van hun nummers horen. De jongens op de motorkap zwaaiden met hun handen en zongen mee in een overstaanbaar engels.

Ik besloot er heen te gaan.

-wordt vervolgd-

Boterhamgruwelen

2009-11-09T15:42:00.002+01:00

Door: Ilse Geijsel

Huisgenoot M. meende laatst te kunnen horen dat ik een boterham met muisjes aan het eten zou zijn (ik at echter een boterham met kaas). Mijn punt? Een opmerking die je buiten Nederland nooit zal horen, omdat de boterham en het broodbeleg typisch Nederlandse fenomenen zijn. Maar waar komt die rare Nederlandse gewoonte een plak brood te snijden en vervolgens te versieren vandaan?

Een artikel over de geschiedenis van de boterham in NRC Handelsblad trok afgelopen zaterdag mijn aandacht. (Link.) ‘Boterham’ heette vroeger vaak ‘boteram’ en heeft dus met ham weinig te maken. Maar beboterd wordt de boterham al op zijn minst sinds 1567. In tijden van schaarste werd dat reuzel, aldus NRC Handelsblad. Boter in combinatie met kaas werd gezien als ‘luxe’, zeg maar het broodje zalm van vandaag de dag.

Mij confronteert de boterham vooral met de culinaire armoede die erachter schuil gaat. Niets zo Nederlands als een zakje witte AH-boterhammen met margarine en vruchtenhagel – inmiddels klef omdat ze te lang in een tas hebben gezeten. Iets waar een Fransman nog niet dood mee gevonden wil worden.

De boterham diende eerst als bijgerecht bij pap en soep en kon bij het ontbreken van aardewerk ook als bord gebruikt worden. Maar aan het einde van de Middeleeuwen heeft het brood zich tot een zelfstandige maaltijd weten te ontwikkelen die veel Nederlanders nu één à twee keer per dag nuttigen. De warme maaltijd midden op de dag is verdwenen. De saaiheid van het eten is terug te zien bij universiteiten en bedrijven waar de kantine vaak niets anders weet dan naast de boterhammen soep-uit-een-pakje en sla-zonder-dressing aan te bieden.

Meerdere malen ben ik op vakantie al boterhametend geconfronteerd met de meewarige blikken van autochtonen. Backpackend met vriendinnen ontwikkelden wij de gewoonte om op een bankje in de buitenlandse zon onze boterhammen te smeren. Nummer één sneed het brood, nummer twee smeerde er boter op, nummer drie en vier legden er respectievelijk kaas en tomaat op. De twee Aziaten op het bankje tegenover sloegen dit staaltje Hollands pragmatisme met grote ogen gade en vroegen na afloop: ‘You eat this every day?’.

Dat andere volkeren meer aandacht besteden aan hun eten en er langere lunchpauzes op na houden, heeft natuurlijk ook nadelen. Na dat glaasje rode wijn tussen de middag is het veel moeilijker weer op gang komen. Een andere typisch Nederlands gewoonte schijnt dan ook te zijn dat wij zo hard werken. En dat is alleen maar positief, toch?

There's a war going on in America, and the stakes are nothing less than Glenn Beck's internal organs

2009-11-07T20:41:00.004+01:00

Door: Wout Funnekotter

Bij Fox News hebben ze een ander idee over 'political commentary' dan bij ons. Het gaat daar niet om kennis, expertise en genuanceerde analyse. Nee, hoe wilder, gekker, en partijdiger hoe beter. Sterker nog, de mate van krankzinnigheid staat direct in verband met de kans dat je een eigen TV show krijgt.

Het toppunt hiervan is de Amerikaanse Fox News presentator Glenn Beck. Geen politieke ervaring, geen relevante opleiding, maar een meester in het opzwepen van conservatief Amerika. Hij noemt Obama bijna dagelijks een communist, beschuldigt hem van racisme, trekt vergelijkingen met Hitler en zijn publiek slikt het als zoete koek.

Gelukkig weten de mensen bij The Daily Show het geweldig mooi neer te sabelen met hun ouderwets scherpe satire.

The Daily Show With Jon Stewart

Mon - Thurs 11p / 10c

The 11/3 Project

http://www.thedailyshow.com/

Daily Show
Full Episodes

Political Humor

Health Care Crisis

(voor meer mooie Glenn Beck beelden: klik hier)

Groene Porno, het seksleven van dieren

2009-11-06T18:18:00.019+01:00

Geef toe, het was de enigszins vulgaire en pornografische titel die je deed besluiten dit artikel te lezen. Dat alleen al maakt jou een vies ventje. Een smeerlap die zijn lusten niet weet te bedwingen. Zelfs niet wanneer het kruipende, krioelende, vliegende of zwemmende beestjes betreft.

Bij Green Porno komt de gemiddelde perverseling er goed mee weg. Het programma, dat niet meer is dan een reeks korte filmpjes, gaat in op het fascinerende seksleven van insecten, vissen en andere, meer aaibare, varianten.

Met behulp van wat schuimrubber en karton kruipt oud-fotomodel Isabella Rosselini schaamteloos in de huid van de polygame ansjovis of hermafrodiete aardworm, en simuleert met enkele soepele heupbewegingen de copulatieve daad.

Hoewel de echte pornofan hier zijn bed niet voor uit komt, kan de preutse mens er nog wat van leren. Wat dacht je bijvoorbeeld van de zeeleeuw met zijn harem? Of de sadomassochistische huisslak?

Hond slechter voor milieu dan SUV

2009-11-06T16:51:00.005+01:00

Breed gezicht? Aggressieve kop.

2009-11-05T09:58:00.008+01:00

Mannen met een breed gezicht zijn aggressief. Dat blijkt uit een Canadees onderzoek naar gezichtsverhoudingen en gedrag. Kijk dus uit over wie je je drankje morst tijdens het stappen.

Het blijkt dat mannen met een grotere width-to height ratio (WHR), oftewel de verhouding van de afstand tussen de uiterste jukbeenderen en de afstand van de wenkbrauwen tot de bovenlip, als agressiever ervaren worden door anderen en dat ook in werkelijkheid ook vaker zijn.

Proefpersonen moesten portretfoto's van mannen beoordelen op agressiviteit. Deze mannen hadden op hun beurt al meegewerkt aan een onderzoek naar agressie. Er bleek een verband te bestaan tussen agressieve gedrag en uiterlijk.

Mannen hebben een grotere WHR dan vrouwen, wat verklaard kan worden door een hogere testosteronspiegel bij mannen. Maar tegelijkertijd bestaat er ook een verband tussen agressief gedrag en testosteron. Dat een breder gezicht gelinkt wordt aan agressief is dus niet vreemd. Het zou zelfs een evolutionair uithangbord kunnen zijn om potentiële tegenstanders af te schrikken: "don't mess with me".

Dus mijn advies aan de lezer, let op met wie je ruzie zoekt. Maar kijk ook altijd wat zo'n breedbek onder zijn nek heeft hangen. Een grotere WHR heeft namelijk niks te maken met een groot of gespierd lichaam.

Ik ben geen hijger

2009-11-04T13:57:00.006+01:00

Ik heb een probleem. Al weken probeer ik uit te vinden of het slikken van sperma vrouwen jong houdt. Niet in de praktijk - ik ben geen Peter North - maar omdat dit discutabele bericht enkele weken geleden op nu.nl werd geplempt als zijnde onomstotelijk feit. Als journalist-in-opleiding wordt van me verwacht dat door middel van contra-experts een dergelijk bericht gemakkelijk te tackelen is. Echter, om bij zo'n ‘geladen’ artikel een serieuze reactie van een wetenschapper los te peuteren blijkt nog een pittige kluif.

“Ha, stuur het maar op in een potje, dan probeer ik het zelf wel uit.” De persvoorlichtster aan de andere kant van de lijn schatert het uit. Ik baal dat ik door de telefoon mijn uiterst geplooide gelaatstrekken niet kan overbrengen. Mijn stem verstaalt. “Maar het heeft wel degelijk op deze manier op nu.nl gestaan. Heeft u geen expert rondlopen die mij iets meer over de materie kan vertellen?” Ik gebruik ‘materie’. Dat klinkt tenminste nog wetenschappelijk. De tamme lach aan de andere kant van de lijn schiet uit in een snerpende gier. “Welke materie? Sperma slikken?!” Getergd grom ik dat het een serieus onderzoek uit Nature Cell Biology betreft, en dat een inhoudelijke reactie mij enorm zou helpen. De giecheltelefoniste blaast uit. “Ik zal kijken of er iemand beschikbaar is.” Ik weet zeker dat ze geen doorverbindtoets heeft aangeraakt, als ze me twee minuten later weer te woord staat. Er zijn op het moment geen wetenschappers beschikbaar. Probeer een seksuoloog luidt het devies.

Naast de reactiecategorie ik-lach-je-uit bestaat er ook nog een andere manier om op mijn uiterst serieuze queeste naar de waarheid te reageren: Boos. Seksuologen zijn dan wel altijd bezig met seks, iets zegt me dat ze toch gefrustreerd zijn. En dan is het heerlijk als er zo’n knullig journalistje belt waar je op kunt afreageren. “Ik weet niet hoe serieus ik dit nu helemaal moet nemen, menéér Captein.” sist de aan haar stem te horen hoogbejaarde seksuologe in mijn oor. “Seksuologie is een waardevol vak en op deze manier maakt u er een lachertje van.” Gedwee probeer ik de taaie tante uit te leggen dat mijn bedoelingen toch echt zuiver en, bovendien, journalistiek ethisch zijn. Geen effect. “U kunt toch zelf ook wel bedenken dat een dergelijk bericht klinkklare onzin is? Moet u mij nu echt lastig vallen met dit soort vieze praatjes? “ Ik voel me een hijger. Excuses mompelend hang ik op.

Ik weet dat het lastig is een gesprek te openen met de vraag of sperma slikken vrouwen jong houdt. In de kroeg zou je direct twaalf bessen-ijs van je colbert mogen poetsen. Maar geloof het of niet, ik ben er serieus geïnteresseerd in. Puur beroepsmatig. Uiterst professioneel. Alleen vakkundig. Ik ben geen hijger. Echt niet!

Zonder internet is het leven toch nog leuk

2009-11-04T12:36:00.003+01:00

Ze heeft het er maar moeilijk mee. En terecht. Medestudente Lianne* heeft tot dinsdag geen beschikking over internet. En dat allemaal door een domme stagiair bij Ziggo.

"Waarschijnlijk gaat het tv-signaal binnenkort ook verloren," zegt Lianne wanhopig. Als student Journalistiek is een week zonder internet en televisie natuurlijk een hel. Toch ziet de gedupeerde er ook de voordelen van in. Nu internet (vooral internet) geen vaste plaats in haar tijdsbestedingen heeft, richt ze zich op het lezen van een boek, hardlopen en schoonmaken. "En ik lees nu zelfs élk krantenartikel."

Zo kan het dus ook.

*Om veiligheidsredenen is de echte naam van de persoon in kwestie niet genoemd. De fictieve naam lijkt verder in geen enkel opzicht op de echte naam.

'LEGO zet aan tot massaverminking'

2009-11-02T20:35:00.000+01:00

Ken je dat nog van vroeger, de hoofden van je legopoppetjes bevestigen aan de voeten van een ander? Die gele ronde hoofdknopjes vastklikken aan de vierkante voetzolen van soortgenoten tot je een lange sliert krijgt van mechanische mannetjes?

Die kinderlijke creativiteit is de insteek van 'The Human Centipede':

ps1 Regisseur Tom Six ook maker van kaskraker 'I love Dries'.

ps2 Film zou leuker zijn als Dries met eigen mond aan anus vastgenaaid zat

Vers van het web: Kabouter Wesley

2009-11-02T20:28:00.000+01:00

De boze gnoom slaat weer toe!

Redactievergadering Pavlov veelbelovend

2009-11-02T17:55:00.001+01:00

Wekelijkse redactievergadering Pavlov opnieuw succes. Met dank aan barjuffrouw Jannie.

De meester zingt: Pokerface

2009-11-01T18:23:00.001+01:00

Kaviaar redden met een nieuw dieet

2009-11-01T15:47:00.000+01:00

Het zwarte goud raakt op. Althans als de steur, de vis waar kaviaar vandaan komt uitsterft. Hoewel alleen kaviaar die afkomstig is van gekweekte steur verhandeld mag worden, is er op de zwarte markt veel vraag naar wilde én zeldzame steur. Met als gevolg dat illegale visserij de al met uitsterven bedreigde steur verder in het nauw brengt.

Nu heeft een Duitse onderzoeksgroep, waaronder bioloog Sven Wuertz een methode ontwikkeld om gekweekte kaviaar van de illegale te onderscheiden.

Wuertz voegde decaanzuur stof toe aan het dieet van (in gevangenschap gekweekte) steur. Dit zuur fungeert als een marker, aangezien het na ruim 10 dagen aantoonbaar gemaakt kan worden in de eileiders en de eitjes van de steur.

Door de steur op een dieet met decaanzuur te zetten kunnen douane en andere keuringsdiensten de legale van de illegale kaviaar makkelijk van elkaar onderscheiden. Bovendien tast het geaccumuleerde zuur de smaak van de kaviaar niet aan. Gelukkig maar, want het moet natuurlijk wel duur blijven smaken.

Wij gaan heel veel geld verdienen

2009-11-01T00:13:00.000+01:00

Als ik een blik werp naar mijn mannelijke medestudenten, valt mij al gauw één ding op.

Gezichtsbeharing.

Sommigen hebben geen tijd om te scheren, sommigen laten het bewust staan. Bij Pavlov-auteurs Melvin en Erik "Dirk Wijnand" staat één dag niet scheren gelijk aan bruut woeste stoppels, waarbij Michael en Hans er uitzien alsof ze al jaren in de porno werken. Ikzelf heb volgens mijn vrienden de kop van een crimineel.

Volgens diepgaand, niet gesponsord onderzoek blijkt dat mannen met snorren meer verdienen dan mannen zonder snor. Pluspuntje 1. En als we kijken naar dit totaal objectieve stukje proza, zien we dat mannen met een baard vaak onbetrouwbaar zijn.

We naaien je dus waar je bij staat.

En dat kan uiteraard ook heel veel geld opleveren. Pluspuntje 2.

Met deze keiharde feiten in het achterhoofd, kan ik niets anders doen dan te concluderen dat wij, hier, op Het rondje van Pavlov, ontzettend rijk zullen worden. Zó rijk zelfs, dat we onze centen niet meer hoeven te verdienen met het maken van vieze filmpjes.

Sorry dames.

Eriks grote ontsnapping (tip: full screen en pauze)

2009-10-31T20:14:00.000+01:00

Jeugdidool in de garbage can -of goed geplande marketingstunt?

2009-10-30T20:14:00.001+01:00

Mijn wereld is in duigen gevallen; mijn geschiedenis is vals gebleken. De aarde begint te schudden, breekt open en slaat diepe kloven in de grond. Mijn leugenachtige herinneringen van vroeger glijden langzaam weg in de grenzeloze diepte.

Andre Agassi was degene die bepaalde welk type trainingspak ik droeg; Andre Agassi bepaalde hoe ik op de tennisbaan mijn haren deed. Andre, mijn Andre, met zijn jaren ’90 coiffure als een bos blond postelein, bij elkaar gehouden door de bekende zweetband, heeft het hart van een fan gebroken.

Daar lag ik dan op het tapijt, voor de televisie, alle toernooien te kijken waarin hij onbeslist de beste was. Het ging me nog niet eens zo om het tennis, nee, het was Agassi, de stoere man met het weelderige haar, de kekke ‘Naikie’ kleding en zijn succes bij de vrouwen. Zo wilde ik ook zijn; hij was als een voorbeeld voor mij. Ik, de kleine, beïnvloedbare jongen van de lagere school.

Je weet hoe dat gaat: je wordt ouder, de herinneringen aan vroeger verliezen hun glans, maar toch bewaar je ze; je koestert ze; ze vormen het veilige vertrekpunt voor je verdere leven. Dat uiteindelijk blijkt dat hij in die periode wat drugs gebruikte doet je weinig. Het is Andre, je jeugdidool pur sang.

Maar Andre toch, hoe kon je? Jarenlang blijk je ons voor de gek te hebben gehouden, een hele generatie onderuit gehaald. Schiet me dood, hoor ik op de straten roepen, het leven heeft geen zin meer. Wat zijn idolen nog als ze je verraden, als ze je dierbaarste herinneringen op de grond smijten en die met gravel beplakte tennisschoenen naar de tering helpen?

Andre heeft het opgebiecht: de finale van Roland Garros, begin jaren ’90. Ik uiteraard, lag met mijn sportbroekje en bijbehorende roze legging op de bank voor de televisie; een van de eerste ‘Naikie’ schoenen met air aan mijn voeten. Een ding was duidelijk: Andre was er met zijn hoofd niet bij. Het was de schuld van zijn shampoo, zei hij, of van zijn conditioner. Hij belde gauw zijn broer en liet alles weer vastzetten met een aantal klemmetjes.

Andre, de man van postelein, had een toupetje, bij elkaar gehouden door de bekende zweetband.

De finale, hoe dan ook, verloor hij, net als zijn geliefde fan.

(Of -en dat kan natuurlijk ook- houdt de tennisser zijn achterban voor de gek? Volgende maand verschijnt zijn nieuwe boek, en die kan wel wat extra aandacht gebruiken. )

Dirk Scheringa in South Park

2009-10-30T15:32:00.001+01:00

Alle aardbevingen komen met naschokken. De DSB storm mag dan zijn gaan liggen, maar dit briljante filmpje woekert de discussie vast weer even aan. Prachtige cameo van geiten-wollen-Dirk: "And...it's gone!"

Gwenette, kom je buitenspelen?

2009-10-30T12:34:00.000+01:00

Beroepscriminele Gwenette Martha is weer opgepakt. Dat laat justitie weten. De negroïde vrouw, wiens naam eerder doet denken aan een roodgeverfde kapster dan aan een doodgeverfde gangster, is woensdagmiddag in Antwerpen in een lingeriewinkel aangehouden. Terwijl de criminele een lingeriesetje paste in een pashokje, werd zij overmeesterd door een arrestatieteam. De vuurwapengevaarlijke criminele werd gezocht voor onder andere heroïnehandel, zware mishandeling, witwaspraktijken en valsheid in geschrifte en wist zich vorig jaar met een vijl uit haar cel te bevrijden, om vervolgens verkleed als man ongehinderd naar buiten te kunnen lopen. Sindsdien werd Gwenette zowel door binnen- als buitenlandse recherchediensten op de hielen gezeten.

Met je kop op de cover

2009-10-30T12:03:00.000+01:00

Voor alle ijdele journalisten die liever op dan in een magazine staan: www.magmypic.com. Ook prettig als je even wilt ontsnappen aan de kapitaalloze realiteit...

Een gewaarschuwd mens...

2009-10-29T22:56:00.000+01:00

The greatest trick the Devil ever pulled was convincing the world he didn't exist. - Kevin Spacey, The Usual Suspects.

Hij heeft zijn eigen hachje weer gered hoor, in Arnhem. Dat kan hij. Uit eigen beweging. Zo staat het geschreven. Ik begrijp niet waarom hij niet meteen voor de jackpot gaat. Ik zou graag geloven dat hij hierin wordt tegengewerkt door Onze Lieve Heer, maar mijn nachtmerries waarschuwen me voor de mogelijkheid dat dit allemaal de bedoeling is. Dat hij zich even van zijn meest kwetsbare kant laat zien, de kans aangrijpend om te tonen hoe 'sportief' hij is, om daarna zijn eigen triomftocht naar de top van het wereldje te dirigeren. Deze man krijgt nog eens de leiding over onze nationale selectie, en zo lang ik de enige ben die aan de bel trekt zullen we ook dan geen kampioen worden. Want een kampioen speelt naar perfectie, en alleen God is perfect.

Wist je dat Ron Jans hiervoor leraar Duits is geweest?

Nieuw in Nederland: Pavlov op Pavlov

2009-10-29T20:26:00.000+01:00

De verloren Rus

2009-10-28T17:09:00.000+01:00

‘Het land van tegenstellingen’. Clichématiger kan het bijna niet. Tik het in op Google en je bent na de eerste zes hits, zes verschillende landen wijzer. Ikzelf daarentegen, als bijklussend reisjournalist met een voorliefde voor dergelijke afgelikte perifrases, doe er graag nog een schepje bovenop:

Rusland, het enige, échte land der tegenstellingen.

Voorzichtigheid is geboden. Ik wil namelijk ten stelligste voorkomen dat ik vanavond polonium-210 in mijn babi ketchap terugvind. Het is immers de kracht van de Russische geheime dienst om een ieder die kritiek spuit op het ‘mismaakte systeem’ -ja, ik zeg ‘volmaakte systeem’- met haar niets ontziende tentakels tot zwijgen te brengen. Ja, beste lezer, de situatie is zelfs zo gecontroleerd dat de beroepsmatige gifmengers hun spionnen hebben in het Leidse, vermomd als Poolse bollenpellers.

Terug naar de tegenstellingen. Onderaan de ladder van het Russische klassensysteem bungelen de staalverkopers en de mijnwerkers. Grove mannen met koppen als stoeptegels van wie gezegd wordt dat ze leven op rijstepap, maïsbrood en zelfgestookte wodka. Deze Lada-bezitters worden doelbewust machteloos gehouden door de heersende elite: de geheime dienst verbiedt hen het stoken van wodka in achterstallige houten schuurtjes. Alsof je een kind zijn speen ontneemt.

De rijken, niet veel beter. De nouveau riche die hun bontjes danken aan gas en olie, en met geld smijten alsof het morgen op kan zijn. Exorbitante huizen behangen met goud; dikke magnaten in uitgestrekte Maybachs met blonde dames aan hun zij. Gek bestaat niet, gekker is het credo. Een rondje rijden in je auto met een luipaard op de passagiersstoel of je tonnenauto openbreken met een koevoet.

Het is als dat verhaal van de verloren zoon: de zoon die zijn geld verkwiste om indruk te maken op zijn vrienden; je geld verkwanselen aan de hoeren, om vervolgens in povere tijden met de staart tussen de benen terug te keren.

Nu maar hopen dat de Russische periferiale achterban net zo vergevingsgezind is als de in de steek gelaten vader (mocht het zover komen).

Met dank aan Lucas (15: 11-32)

Kanye West acteert?!

2009-10-28T16:12:00.000+01:00

Wereldkampioen spiegel kijken Kanye West kan naar eigen zeggen alles. Ongevraagd als jurylid optreden, politieke adviezen verstrekken en -zijn stokpaardje- geniaal zijn. Maar de beste man kan nu dus ook acteren. Tenminste, dat denkt hij... Check zijn korte film.

Nieuwe cultheld: Kabouter Wesley

2009-10-28T00:25:00.001+01:00

'Kwaliteits'injectie voor de Vlaamse Man Bijt Hond. Mooi. Dat zwart witte hondje kon me al tijden niet meer bekoren...

Piswaardig momentje

2009-10-27T21:56:00.000+01:00

Vanuit de headset klinkt de schelle stem van Tara. Met ruis bereikt me de vraag of ik het hier nog uithoud. Ik pak het apparaat van de tafel en druk de knop op de zijkant in.

“Ik heb honger,” antwoord ik. “en het is hier heet als hel.”

De ruimte waarin ik zit wordt slecht gekoeld en is doodsaai. Vier cementen muren met een raam en een open deur; een gesloten kooi waarin honderden stemmen en duizenden prestaties voor altijd gevangen blijven.

“Ik zal kijken wat ik kan doen”, antwoordt ze.

Ze loopt beneden. Ik zie haar over het veld lopen met het papieren programma onder haar oksel geklemd. Ze zwaait. Met een klein knikje zeg ik hallo terug.

De hitte wordt ondraagelijk. Kleine druppeltjes vocht zetten zich af tegen mijn voorhoofd; het haar op mijn slapen wordt steeds natter. Twee uur zit ik al in dit godvergeten hok zonder enige hoop op verlossing. Niets te drinken, geen kraan of automaat met gekoelde cola; het enige aanwezige vocht in deze ruimte is het opgehoopte vocht in mijn blaas die door de druk lijkt te bezwijken. Ik moet pissen. Nergens een toilet te bekennen. Alleen een emmer.

“Vijf minuten, dan beginnen we”, klinkt de stem van Tara door het apparaat.

Ik draai mijn knieën naar binnen. Voor de zekerheid herhaal ik de drie stappen in mijn gedachten. De stappen die ik eerder die dag had doorgekregen. De stappen waarmee ik deze inhoudsloze poppenkast in gang ga zetten als bungelende majorettepoppen.

Het is mijn eerste baan in de media. Als een klein ventje dat zich uitslooft voor opname in de groep van grote jongens, ben ik hier vanaf zes uur vanochtend op de been. Ik mag de cameramannen vertellen dat ze moeten draaien. Of de catwalk die later die dag gebruikt zal worden, omhullen met een satijnen laken. Nu, in het geluidshok op de bovenste ring van het erepodium, wordt mijn kunde pas echt op de proef gesteld. Drie knopjes, drieduizend vrouwen. In kleine, te korte broekjes.

“Ben je er klaar voor?” klinkt het weer.

De man die de dag aan elkaar lult, test de microfoon. Ik stel me op bij het raam waar de installatie staat en houd mijn vinger paraat bij de startknop. Beneden zie ik de dames in rijen van acht, op elke laan een. Drieduizend klonen in een strak velletje met dezelfde beperkte ambities. Mijn nood om te pissen neemt met de minuut toe.

“Muziek”, roept de presentator.

Ik reageer en druk op Play; de muziek schiet aan, het stadion vult zich met melodie. Als een godswonder beginnen de vrouwen op mijn startsein te lopen, zo verleidelijk mogelijk. Van waar ik het zie lijkt het net een Walt Disney film: een strak geregisseerd peloton mieren die in een geanimeerde Tweede Wereldoorlog door de straten marcheren.

In werkelijkheid zijn het domme dozen op de straten der roem: majorettepoppen in dienst van diëten die op mijn herhaaldelijk Play, Stop en Rewind de herinneringen van ’28 met hun knokige voeten vervuilen.

Mijn maag keert om. Waar zijn de manieren gebleven? Het respect voor de dingen van vroeger? Ik denk terug aan ‘54, toen vanuit ditzelfde complex de Tour de France begon, en pis met het grootste gemak -kijken naar de graatmagere modellen- de emmer vol met zeik.

Met jullie vieze poten een beetje Heilige Grond betreden. Ik pis op jullie!

De André

2009-10-27T20:58:00.000+01:00

Als mijn biologieleraar meneer Vermeulen het vroeger met de klas over een nieuw onderwerp wilde hebben, zei hij dat simpelweg. Retorisch gezien is dat geen hoogstandje, maar het schept wel meteen duidelijkheid. Zo wilde hij het hebben over voortplanting, de evolutietheorie en dekglaasjes met geplette stukjes insect er onder. Ik wil het vandaag ook over een voor u, waarschijnlijk, nieuw onderwerp hebben. En dus zeg ik dat ook maar gewoon. Vandaag wil ik het hebben over André's.

André de ('s) (v): Een vrouw van middelbare leeftijd die haar mooie ranke lokken besluit te transformeren tot een sprieterige André van Duin coupe*. Waarom? Joost mag het weten. Een lange bos haar staat immers symbool voor vrouwelijkheid. Wie doet daar vrijwillig afstand van? Zijn het praktische overwegingen die deze dames er toe brengen hun kopvrucht te pellen? Is het een statement dat ze de haarmode definitief gaan verwaarlozen nu ze de 40 gepasseerd zijn? Wordt er een langetermijnbesparing bij de kapper beoogd? Ik heb er over nagedacht, maar ik snàp het gewoon niet.

De afgelopen week loungede ik 'm als een zitzak in het Portugese Albufeira. En omdat dit door Engelse zuiptoeristen geregeerde oord overdag overspoeld wordt door kortharige huismoeders had ik bergen tijd om dit fysiologisch uiterst interessante wezen te bestuderen. Mij is opgevallen dat André's slechts sporadisch in groepen opereren, wat opvallend is voor een kuddedier. Het zijn echte einzelgängers die het liefst zonder soortgenoten door stadskernen sluipen op jacht naar kitscherige souvenirs. Hun vaste uitrusting bestaat uit Schoenenreus slippers, minstens één turkentas en een sliert blèrende kinderen. De drinkplaats is bij voorkeur een terras met plastic meubels en aanbiedingenborden in de eigen taal. De drinkplaats is ook waar de hevige terrotoriumdrang van de André zich het meest laat gelden: Inbreuk op de zogenaamde 'tassen-neerzet ruimte' wordt doorgaans gepareerd met een harde grauw.

Altijd is er van uitgegaan dat de André een eensoortig organisme was. Wat ik tijdens mijn observaties echter ontdekte was dat er in de loop der jaren evoluties hebben plaatsgevonden. De André-soort bestaat tegenwoordig uit verschillende rassen. Naast de originele André (gevouwen pluk op het hoofd, te "gezellig" voorkomen, vlashaar tot de onderkant van het achterhoofd) is er in het Portugese terrotorium een brede variëteit aan mutaties te bewonderen.

Zo is daar de oma André. Deze fossiele soort kenmerkt zich door het grijswitte, wolachtige haar, een slepende tred en flubbervelletjes aan de armen. De professor André is een exemplaar met gekruld, peper en zout kleurig haar en schutkleurige kleding met een uilenmontuur dat om de paar minuten stevig op de neus gedrukt moet worden. En tenslotte is er nog de verf André, die heeft besloten haar sprieten extra te accentueren met gebeitste plukjes. Bij dit laatste exemplaar ben ik er zelfs in geslaagd om, met gevaar op een huid aan huid gesprek, een foto te kieken van een André in haar natuurlijke habitat: Een toeristenbus. Meneer Vermeulen zou trots zijn geweest.

De recent ontdekte verf André doet een dutje

Voorlopig zijn André's nog niet met uitsterven bedreigd, maar ik moet er ook niet aan denken dat de complete vrouwelijke bevolking straks geïnfecteerd raakt. Het is dus een kwestie van de balans zoeken. Gelukkig is de André welp vooralsnog zeer zeldzaam gebleken. Ben of ken jij een André? Laat je horen. Ik ben erg benieuwd naar de beweegredenen van dit kortharige maar enerverende creatuur.

* De origine van de André ligt bij cabaretier Ronald Goedemondt.

Creationisten: dom, dommer, domst

2009-10-27T16:26:00.000+01:00

Een pamflet aan een deur ophangen. Dat is wat de Christelijke Werkgroep Creatie.info aanstaande zaterdag gaat doen. Zij hebben 95 stellingen tegen de evolutietheorie opgesteld en willen met deze Lutheraanse actie bij de Augustijnenkerk in Dordrecht en de VU in Amsterdam aandacht vragen voor het creationistische gedachtegoed.

Nu wil ik ze alvast waarschuwen dat ze beter de literatuur moeten induiken omtrent evolutie. Want naast de vele

domme (Stelling 95: Geweten en ethiek kunnen zich onmogelijk ontwikkeld hebben in een miljoenen jaren durende genadeloze overlevingsstrijd - wauw sociaal darwinisme..);
onduidelijke (Stelling 3: Voor de opbouw van niet reduceerbaar complexe systemen, zoals zij in de levende wezens voorkomen, is geen mechanisme bekend - kom we verzinnen een moeilijke definitie: niet-reduceerbaar complex!)
en slinks geformuleerde stellingen (Stelling 15: Alle DDT-resistente insecten zijn genetische varianten, die altijd al hebben bestaan en die altijd al tegen dit insecticide bestand waren)

Hebben ze iets heel belangrijks over het hoofd gekeken: de bigbang-theorie maakt geen deel uit van de evolutietheorie. De eerste betreft namelijk het ontstaan van het universum (jeweetwel planeten, sterren etc) en de tweede is een theorie over hoe erfelijke eigenschappen van soorten veranderen door de tijd via natuurlijke selectie, voortplanting en genetische variatie. Niet hetzelfde!

Dus schrap maar stelling 52 t/m 66, stelletje oelewappers.

En de rest ook. Hoe vaak moeten rationele en weldenkende mensen jullie met de feiten om de oren slaan?

Life-logging!

2009-10-25T18:01:00.000+01:00

Wis je Twitter-account. Stop maar met Facebook en begraaf je Hyves. De volgende stap in social networking is hier: 'Life-logging'. In plaats van wat berichtjes, filmpjes en podcasts op

je weblog plaatsen, is het binnenkort mogelijk om je hele leven uit te zenden via het internet. Denk aan the Truman show of Ed.TV.

Met behulp van een camera zoals deze SenseCam van het bedrijf Vicon hierboven is het mogelijk je hele leven te documenteren. Om de dertig seconden maakt de camera, die je draagt om je nek, een foto van waar je op dat moment mee bezig bent. Ook reageert de camera op veranderingen in je omgeving of als mensen voor je gaan staan, daar maakt hij dan ook weer een foto van. Al deze foto's stel je vervolgens beschikbaar op je eigen kanaal op internet.

Et voilá, je hebt een documentaire van je eigen leven.

De commerciele versies van dit soort camera's waren oorspronkelijk ontwikkeld voor Alzheimer patiënten, om zo hun geheugen te stimuleren dingen te herinneren. Maar worden nu door oa

Microsoft en Vicon ontwikkeld voor algemeen gebruik. Binnenkort hoopt Vicon zijn camera's op de markt te brengen

Het zogenaamde life-logging wordt al gedaan door pioniers als Justin Kan voor filmsite

Justin.tv, wat honderden kanalen uitzendt met de levens van diens gebruikers. Maar de camera's

die men bijvoorbeeld rond de nek of in petjes kon dragen waren tot op heden niet voor het grote publiek beschikbaar.

Persvrijheidsindex 2009: Nederland in top tien

2009-10-20T19:26:00.000+02:00

De Nederlandse persvrijheid zit in de lift!

Dat is de hoopgevende conclusie die getrokken kan worden uit het persvrijheidsonderzoek dat Reporters sans Frontiers onlangs verrichte.

De NGO, die zich toelegt op bewegingsvrijheid van journalisten over de hele wereld, plaatste ons land dit jaar op de zevende plek.

Hard werken loont dus toch!

Of is de persvrijheid elders gewoon ver te zoeken?

Bron: Reporters Sans Frontiers

Sentimentaliteit

2009-10-19T22:44:00.000+02:00

Soms heb je van die avonden waar je teveel biertjes op hebt en iets teveel slap lult. Op dat moment komen de hits uit je verleden bovendrijven in je hoofd. Om de beurt gaan jij en je vrienden op Youtube filmpjes opzoeken en deze op halfnuchtere toon evalueren. Alle skeletten worden uit de kast getrokken. Niks en niemand wordt gespaard.

Neem bijvoorbeeld dit juweeltje uit mijn jeugd: 'Hail and Kill' van Manowar

Dit nummer brengt me terug naar groep 8. Ik ben twaalf en helemaal gek van metal. In mijn stripagenda teken ik alleen maar hamers, bloederige hamers en hamers in hoofden. Wat een tijd. Nu luister ik naar zoete stemmen zoals John Mayer, maar toen was ik nog een harde baas. Keihard.

Naast zulke mooie herinneringen, zoals dat tekenen, komen natuurlijk ook die gevoelens van schaamte en afwijzing die horen bij zo'n vroeg-puberaal stadium. Op de rooms-katholieke basisschool waar ik mijn laatste maanden in groep 8 versleet, werd mijn muzieksmaak niet zo gewaardeerd. Of ik "niet even Paul Elstak" wilde draaien op het schoolfeest. Ellende, ik was er dagen ziek van.

Met veel kwetsbaarheid laat ik mijn hitjes van vroeger, nu dan ook horen aan mijn vrienden. Die vragen mij daarna dan vriendelijk om deze nooit meer op te zetten. Net als vroeger. Gezellig.

Heerlijk geslapen vannacht

2009-10-19T08:37:00.001+02:00

Op een morgen denk je

dat je rechtvaardig bent

en een staatkundig man

Op een andere

word je wakker en moet je

weer bij nul beginnen....

Mevrouw, zou u alstublieft ergens anders met uw blokfluit kunnen spelen?

2009-10-17T15:18:00.001+02:00

Zo kan het nog, kinderen met een blokfluit. Niet dat het mooi is, nee dat zeker niet.
Maar omdat het kinderen zijn en kinderen in het algemeen niet het vermogen hebben om kritiek op te vatten als iets opbouwends, blijf je coulant. Maar achter die gespeelde vadertrots begint je bloed te koken, trekken je tenen krom en bekruipt je de zin om dat verdomde ding op je blote knie door midden te breken. "Ga g&dv*rd%mme ergens anders spelen, pleureskind!"

Dat 'onrecht' is vast ook de vrouw overkomen die elke dag onder mijn raam op haar blokfluit speelt. Dag in, dag uit, steeds weer dat monotone new-wave-gebeuren. Een Pools uitziende vrouw met lang zwart haar en een zondagsjurk tot aan haar afgetrapte zooltjes. Balletschoentjes zijn het die meebewegen op het ritme dat ver te zoeken is.

Beste mevrouw met de blokfluit:

"Hoe groot het leed ook is dat je vader je heeft aangedaan, hoeveel blokfluiten hij ook in je kinderjaren in de haard heeft gegooid, het interesseert me niet. Ga g*dv5rd%mme ergens anders spelen, pleureskind!"

Vergeef me mijn zonden. Zo snel als ik kan, ga ik mijn mond spoelen.

wraakpoep

2009-10-16T16:16:00.000+02:00

Vroeger had ik een sympathie voor muizen. Wanneer ik Tom en Jerry keek en Jerry Tom de baas was, dan wreef ik in mijn handjes. Wat een sullige beesten zijn die katten toch, dacht ik dan.

Nu is alles anders. Ik mocht wensen dat ik een kat had. Want ik haat ze, die muizen. Met die spitsige snuitjes van ze en die zwarte ronde kraaloogjes waarmee ze sympathie willen wekken. Ik hoor ze lopen achter de plinten, rommelen in mijn prullenbak. Verraderlijk, dat zijn ze.

“Maar het zijn van die lieve beestje, zo koetsjie koetsjie koe”, zeggen sommigen dan. Kan best wezen, maar ik vind ze walgelijk. Ik antwoord daarom steevast: Hou zou jij het vinden als ik jouw vloerbedekking onderpoep?

Het klinkt misschien een beetje boers, maar mijn dag is pas geslaagd als ik er minstens twee vermoord heb. Het liefste ’s avonds wanneer ze vanuit de kleinste kiertjes mijn keuken komen ingekropen. Ik wacht ze op vanachter de boekenkast, met een maatje 45 in de hand -bij voorkeur een met harde hak.

Vorige week nog terwijl ik de afwas deed, schoot er eentje door de keuken, zo onder de in de hoek geparkeerde wasmachine. Met een flinke ruk wilde ik het beestje mores leren, want wie mijn brood steelt krijgt met mij te maken; wie mijn keukenblad voorziet van keutels krijgt deo in zijn oog gespoten. En zo geschiedde, want toen het ondier in een kachelspijl geklommen was, richtte ik mijn Fa bus op z’n zwarte ronde oogjes.

Het deed ‘m niks. Weg was ‘ie. De dag erop lagen er alleen nog maar meer keutels. Wraakpoep noem je dat.

In de drie maanden dat ik hier nu woon, heb ik er nog nooit een kunnen vangen. Tot mijn grote spijt. Hoeveel moeite ik ook doe, hoeveel bussen deo er ook doorheen gaan, niets lijkt te werken.

Sullige beesten zijn het toch, die mensen.

Boet in de Burger King

2009-10-16T01:25:00.000+02:00

Lauw, uitgekauwd, kurkdroog stationsvoedsel. Als pendelende avondstudent met onmogelijke college-uren ben ik er inmiddels aan gewend. Tegenwoordig vis ik met speels gemak de bonken vet uit het brosse broodje van Donnie's Döner. Achteloos knaag ik een koude kroket van de Smullers weg naast een prullenbak vol snotzakdoeken. Het is treurig om te constateren, maar ik heb me aangepast aan de erbarmelijke eetstandaarden binnen de treinenkoker. Voor wie dacht dat een vliegtuigmaaltijd het doucheputje van de dinerladder vormde heb ik een tip: Stap eens een keer hongerig op de trein.

Logisch dus dat ik geen verwachtingen meer heb als ik weer eens een half uur voor college aanschuif onder de sfeerloze TL lampen van de Burger King. Ik verwácht simpelweg niets meer dan een rubberachtig stuk vlees op een zompig broodje. Maar blijkbaar zijn er mensen die er nog verontwaardigd van kunnen raken als hun schijf dood dier niet op de juiste temperatuur wordt geserveerd. Vanavond had ik het onvrijwillige voorrecht om in het hol van de hamburgerkoning naast zo'n zeldzaam kritische klant te zetelen.

Boet. Zo had ik hem in mijn gedachten gedoopt: De lompige gestalte die ongeduldig zijn worstenvingers op de tafel liet ratelen in afwachting van zijn King Size Angry Whopper Menu. Boet keek boos. Het zinde hem helemáál niet dat ik als late binnenkomer eerder dan hem van frituursel was voorzien. Zwijgzaam schoof ik mijn dienblad tussen mijn armen, bang als ik was voor een frontale aanval van Boet op mijn krulfriet. Ongemakkelijk, zo zou je het kunnen noemen.

Toen Boet dan eindelijk naar de kassa werd geroepen om zijn bruine fruit af te halen, ging dit gepaard met een stevige scheldkannonade jegens de trage plukkers. Boet had die avond namelijk nog wel meer te doen dan op zijn eten wachten, zei hij. Terwijl ik me voor probeerde te stellen hoe Boet later die avond in een literair café de discussieronde over de nieuwe Tommy Wieringa zou leiden, plofte hij nog namopperend naast me neer.
Ongeduldig scheurde hij de bruine kartonnen zak aan stukken, waar ze zijn culinaire schat in begraven hadden.

Nadat Boet in een explosie van saus en rondspattend vet zijn tanden in de weerloze burger had geboord, leek aanvankelijk de rust weergekeerd. Onder het genot van mijn buurmans ritmische gesmak richtte ik me opgelucht op mijn blaadje met collegestof. Na een paar seconden lezen kromp ik echter alweer ineen. Het gesmak was plotseling opgehouden. Het was een onheilspellende stilte die maar één ding kon betekenen. Langzaam richtte ik mijn gezicht op van mijn met vetspatten besmeurde velletje. Boet had zijn Whopper neergelegd en keek trillend voor zich uit. Korrels brood vielen van zijn kin toen hij zijn samengeperste lippen opende en met woeste stem door de ruimte brulde: "De sla is zuur!".

Terwijl medewerkers en mede-eters geschrokken opkeken, begon Boet zijn nietsontziende tirade. Niet alleen was de sla zuur, het zakje mayo dat hij had gekregen was ook veel te klein voor het King Size pak frieten dat hij had besteld. En in die beker met ijs zat eigenlijk ook maar veel te weinig cola. En dat allemaal terwijl hij vorige keer ook al niet lekker had gegeten. Terwijl de verwensingen verder uit zijn mond sputterden, greep Boet demonstratief zijn jas en beende hij richting uitgang. Toen hij door de schuifdeuren liep tierde hij tegen niemand in het bijzonder dat hij nooit meer een stap in de Burger King zou zetten, om vervolgens kordaat om de hoek te verdwijnen.

Een paar seconden lang was de ruimte vervuld van totale stilte. Toen begon langzaam het gegniffel over Boet's dramatische aftocht. Geschuifel van stoelen klonk, het vertrouwde geslurp zwol aan. Al snel concentreerde iedereen zich weer op de in kadet gehulde plastic lap voor zijn neus. Recht voor me lag de aangevreten Whopper van Boet, achtergelaten als een verminkte vondeling, badend in zijn eigen saus. Ineens was al mijn honger verdwenen. Ik schoof het restant van mijn Long Chicken liefkozend tegen de verbroddelde Whopper, stond op van mijn stoel en verliet zo snel als ik kon deze onheilsplek.

Boet heeft mijn ogen geopend. Voortaan eet ik iedere donderdagavond verse sla. Verse sla, uit een zak van de Dekamarkt. Maar toch... verse sla. En in ieder geval geen zure.

Pavlov wordt een trio

2009-10-15T20:26:00.000+02:00

Toen ik een jaar of tien was had ik een hut. Ergens vlakbij het huis van mijn ouders, op een oude vuilnisbelt. Veel vuilnis was er niet. Het was een grote, groene bult bezaait met struiken. Verder was er niets. Behalve mijn hut.

Die hut was voor mij alleen. Ik deelde 'm met niemand.
Ìk had het hout gestolen uit het schuurtje van de manege. Ìk had drie middagen lang met hamer en spijkers de panelen aan elkaar getimmerd. En ìk had, toen ik voor het eerst naar binnen ging, mijn gezicht open gehaald aan een van de spijkers die te ver door het hout heen stak. Het was mijn levenswerk.

Nu, zeventien jaren later, zit ik nog steeds in een hut. Een oud, rot anti-kraakhuis met muizen, schrijvend in het licht van de afzuigkap. Maar terwijl de jaren verstreken, heb ik geleerd mijn spullen te delen.

Met grote trots deel ik jullie dan ook mede: Pavlov heeft er twee Pavlovs bij vanaf heden!

*Melvin Captein (trouwe staat van dienst bij BNN en Maxim)
*Hans Klis (minstens zo noemenswaardige loopbaan bij VARA, Mare en Leidsch Dagblad)

Op z'n tijd zullen zij hun literaire licht laten schijnen over Pavlovs speelplaats.

In memoriam

2009-10-15T10:34:00.000+02:00

Frank Vandenbroucke

06-11-1974 - 15-10-2009

De vijf geboden

2009-10-14T18:12:00.000+02:00

Wees niet trots op je overmatige drankgebruik, of op je overdreven succes bij de vrouwtjes. Dat is de ietwat aangepaste strekking van een artikel dat CNN onlangs publiceerde.

Natuurlijk, het is best geestig om anderen te laten zien hoe je je blote gat op het gezicht van je wezenloze makker drukte, maar vergeet niet dat er samen met jou honderden anderen meekijken. Potentiele werkgevers bijvoorbeeld.

Voor diegenen die het niet begrijpen en er meer over willen weten, een vijftal tips:

http://edition.cnn.com/2009/LIVING/worklife/10/12/cb.digital.trail.job.search/index.html

Een ode aan mijn reislustige vriendin

2009-10-14T17:58:00.000+02:00

Ook Pavlov is onderhevig aan vergankelijke zaken als liefde, passie en trots. Het geval wil namelijk dat mijn zeer geliefde vriendin met haar koppie in de nieuwsbrief van de Universiteit Leiden is verschenen. Als foto van de week nog wel.

Dat op zich is geen nieuws, ze is namelijk de meest fotogenieke vrouw van het universum -ik herinner mij een zekere reportage in de Hermes. Maar mijn trots jegens haar is des te meer gebaseerd op het feit dat ze zich inzet voor de minder bedeelde medemens. Aidskinderen, weesjes, mij...

Dit geluk wil ik graag met jullie delen. Bekijk de foto eens als je tijd hebt en lees de bijgevoegde tekst over haar bevindingen in Uganda. Misschien dat je me dan iets meer begrijpt.

http://studenten.leidenuniv.nl/voorzieningen-en-studentenleven/studie-in-beeld/foto-van-de-week-42-2009.html

p.s. Melvin, herken je je armbandje?

AIVD niet eens met oordeel hof

2009-10-14T09:51:00.001+02:00

Omdat Sjuul Paradijs en de AIVD nog steeds niet uitgeruzied zijn...

Hier een adresje waar je terecht kunt voor je spy equipment.

http://www.villamedia.nl/nieuws/bericht/aivd-niet-eens-met-oordeel-hof/41327/

Pure wetenschap

2009-10-13T00:15:00.000+02:00

Hieperdepiep? Hoera!

Mijn verjaardag zit erop. En wat zijn we wijzer? Nou....dat dankzij de huidige technologische ontwikkelingen en het toegenomen aantal communicatiemiddelen de manier waarop wij elkaar 'nog vele gezonde jaren toewensen', verandert.

Tussen taart en tantes door verrichte ik diepgaand empirisch onderzoek. Conclusie is dat we gedag kunnen zeggen tegen het oude vertrouwde kaartje. Niemand die de moeite een kaart te kopen, een postzegel te plakken en 'm op de bus te doen. Dit jaar kreeg ik er eentje: een automatische van de woningbouw.

Nee, feliciteren doe je tegenwoordig anders, via sms bijvoorbeeld (20 stuks). Of beter nog via hyves (29 stuks). Vrienden uit het buitenland begroeten je via Facebook (10 stuks) en Blackberry-bezitters via ping (1 stuk). En dan heb je nog de modernisten, die je feliciteren met een tweetje (3 stuks), een vage kennis via MSN en een oude vriend via email.

En te midden van deze verandering blijft een ding hetzelfde: diegenen die het dichtste bij je staan, bellen je op. (twee vrienden en mijn moeder).

Pavlov 27 jaar

2009-10-12T11:22:00.000+02:00

Hoewel al richting de dertig, voelt Pavlov zich kiplekker.

Tip van de dag: eet zo nu en dan eens een rauw eitje als ontbijt. Met eierdooier.

Dit is het dan

2009-10-12T11:11:00.000+02:00

Juist, dit is het dan. Weinig spannend, bijzonder eentonig en ronduit krachteloos: de nieuwe single van Michael Jackson 'this is it'.

p.s. na twee keer luisteren wordt 'ie beter ;)

Navel, de nieuwe vagina

2009-10-11T22:24:00.000+02:00

Opmerkelijk nieuws!

In plaats van te gaan voor een baarverbod, kiezen onze oosterburen voor een wel heel bizarre voorlichtingsmethode voor geboortebeperking: navelpenetratie

Volgens psycholoog Elmar Basse is “de navel de kleine vagina." Wij mannen hebben namelijk "vanuit de evolutie onbewust de drang om de navel te penetreren. Hij is geprogrammeerd om voort te planten, ondanks dat de navel maar een kleine lichaamsopening is.”

Pavlov ziet wel heil in deze trend en heeft speciaal voor de trendgevoelige bloglezer hier, hier, hier en HIER enkele in meer of mindere mate opwindende navels weten te selecteren.

http://sex.nieuwslog.nl/article/sex_88153/De_navel_als_kleine_vagina.html?www

Berlusconi spreekt

2009-10-11T17:41:00.001+02:00

Als het aan Silvio Berlusconi ligt, dan is het allemaal de schuld van de media: "De beschuldigingen van Italiaanse en enkele buitenlandse kranten zetten niet alleen mij, maar ook onze democratie en ons land, te kakken". Op den duur zou zelfs de export eronder lijden, aldus de minister-president.

Hiermee reageert Berlusconi op de aanhoudende kritiek op zijn vermeende omgang met minderjarige dames en prostituees, en het recentelijk door het Constitutionele Hof genomen besluit dat de man niet langer onschendbaar is zolang hij zit.

Overigens zegt Berlusconi terug te slaan door het rechtssysteem van Italië om te vormen, opdat de afhankelijkheid van aanklagers ten aanzien van rechters gereduceerd wordt.

Hoewel het meerendeel van de Italiaanse bevolking het eens is met het besluit van het Hof, staat niemand te wachten op vervroegde verkiezingen. Het shirtje op de foto zegt genoeg: "President, we staan achter je"

Hartelijke felicitaties!

2009-10-11T13:27:00.001+02:00

Via deze weg wil Pavlov graag zijn welgemeende gelukwensen uiten tegenover de 58-jarige Therese van Belle, de nieuwe -en tevens allereerste- miss Dakloos van België.

Zij mag een jaar lang haar leefgebied laten voor wat het is en haar toevlucht nemen in een fijn, droog, gesponsord appartementje. Proficiat!

Haar "innerlijke schoonheid en kracht, motivering, achtergrondverhaal en solidariteit", waren volgens initiatiefneemster Aline Duportail "doorwegende factoren".

Nobelprijswinnaar voor Natuurkunde volgend jaar al bekend

2009-10-11T12:32:00.000+02:00

De Malawinees William Kamkwamba, ook wel bekend als Willy Makgyver, heeft wereldfaam vergaard door middel van wat hout, een fiets en wat tractoronderdelen, een heuse windmolen in elkaar te sleutelen.

Virtueel verkeren

2009-10-11T11:32:00.000+02:00

Een ware hit op het Chinese web: iPartment, een virtueel appartement om reële partners te lokken. Met een simpele basisavatar- en appartement kom je nergens, dat begrepen de makers natuurlijk ook. Middels micropayments (tsjing tsjing) kunnen kleding, kapsels, make-up, hondjes of mooi interieur aangeschaft worden. Alles om je potentiele partner het hof te maken.
Samenwonen is mogelijk, maar daarvoor moet het interieur natuurlijk wel aangepast worden ($$$$$$).

http://www.ipart.cn/

Europa kan wel wachten.

2009-10-10T18:15:00.000+02:00

Klaus mag graag een biertje drinken....
"Geen haast" is zijn motto. "Proost!"

Hoe Obama Nobelprijswinnaar werd

2009-10-10T17:26:00.000+02:00

Hoe de Nobelprijs vervalt tot troetelprijs.

Nieuw reisverslag (en rubriek) in de winkel!

2009-10-10T15:11:00.000+02:00

Signore e signori,

Het verslag dat ik geschreven heb van de culinaire rondreis die ik door Umbrie maakte met de leerlingen van restaurant Fifteen, ligt nu in de winkel...

Met gevaar voor eigen leven op zwijnenjacht, op zoek naar kostbare truffels in de bossen, duiven ontdoen van ingewanden en talloze bijzondere, overheerlijke Umbrische gerechten.

Koop het najaarsnummer van Italie Magazine nu of kijk voor een voorproefje alvast op de site: http://www.italiemagazine.nl/index.php?aid=557,

Eerste bericht

2009-10-10T14:46:00.001+02:00

Het moment is daar: eindelijk ziet mijn blog het levenslicht!

Alles wat mij in het dagelijks leven ergert, verwondert, frustreert, verblijdt, teleurstelt, opwindt en wat dies meer zij, is vanaf heden terug te vinden op 'Het rondje van Pavlov'.

Niet alleen maar de Ray-Ban van Bos, Obama als nieuwe Nobelprijswinnaar van de vrede of Berlusconi's uitspattingen met jonge dames, maar ook luchtige, plezierige zaken die mijns inziens wat extra aandacht verdienen.

Of ik het waar kan maken valt nog te bezien, maar ik zal proberen elke dag wat items online te zetten.

Graag hoor ik jullie reacties!